หวังเยว่รู้สึกยินดีแทนเซี่ยหงส์อย่างสุดซึ้ง
ชายผู้นี้เป็นจอมซื่อตัวจริง ไม่เคยคิดเลยว่าเมื่อองค์รัชทายาททรงรับเซี่ยหงส์เข้ารับราชการแล้วจะกระทบตนอย่างไร
เขาเพียงเห็นว่าเบื้องหลังท่านองค์รัชทายาทย่อมมีผู้มีความสามารถแท้จริงอีกคนเข้าร่วมด้วย
ท่านชายเซี่ยผู้นี้ในอนาคตย่อมจารึกนามในประวัติศาสตร์เทียบชู้อเก่งหงงมิงอย่างแน่นอน และองค์รัชทายาทก็จะทรงเกียรติในฐานะผู้หยั่งรู้คนเก่งด้วย
เหวินเจี้ยวไม่ต้องพูดอะไรมาก เขาย่อมยินดีแทนเซี่ยหงส์เป็นธรรมดา
พรสวรรค์ระดับเฟิ่งจื้อกลับต้องไปเป็นแค่สมุห์เมืองเดียว หวังอาเฮย์เอ๋ย หวังอาเฮย์ เจ้านี่ช่างบัดซบนัก
คนเดียวที่ในใจรู้สึกอึดอัดแปลกประหลาดนักคืออวี่อี้
แรกเริ่มเขามีความรู้สึกดีกับเซี่ยหงส์ แม้จะเลื่อมใสนับถือก็ว่าได้
แต่เมื่อเซี่ยหงส์กล้าพูดจาหยิ่งผยองตัดสินพี่ชายของตน อวี่อี้ก็โกรธจัดทันที
แม้เรื่องที่องค์รัชทายาทรับเซี่ยหงส์เป็นสมุหฝ่ายโฮงหน้าจะแก้ไขอะไรมิได้อีกแล้ว แต่เขาก็ยังอยากจะข่มเหยียดหยามเสียหน่อย
เซี่ยหงส์เพิ่งลุกจากที่นั่งได้ไม่ทัน เขาก็เอ่ยขึ้นทันควันว่า “ท่านองค์รัชทายาท การรับสมุหฝ่ายโฮงหน้าย่อมมีระเบียบของตน มิอาจลดทอนตามตัวบุคคลได้”
ซือหม่าเช่าแปลกใจชั่วขณะ
อวี่อี้ว่าถูกต้อง ซือหม่าเช่าในฐานะรัชทายาทย่อมมีอำนาจรับบุคคลเข้ารับราชการดุจสำนักมหาอำมาตย์ ยิ่งไปกว่านั้นอำนาจยังสูงกว่ามาก ผู้จะได้รับต้องเป็นตระกูลชั้นสูงสุดเท่านั้น
ใต้หล้านี้นอกจากฮ่องเต้แล้ว ย่อมมีรัชทายาทเป็นใหญ่ ทุกคนล่วงรู้ว่าตามเกาะฮ่องเต้อาจไม่มีผลดี แต่ถ้าตามเกาะรัชทายาทย่อมไม่มีทางเสียเปรียบเป็นแน่
เพราะเมื่อเป็นมิตรกันตั้งแต่เยาว์วัย ครั้นรัชทายาทขึ้นครองบัลลังก์ แม้จะทำความผิดใหญ่หลวง ท่านก็จะนึกถึงมิตรภาพเก่าแก่แล้วลดโทษให้
เว้นแต่เจ้าก่อกบฏ
ฐานะตระกูลเซี่ยแห่งเฉินจวิ้นนั้นแทบไม่มีคุณสมบัติพอจะถูกรัชทายาทรับเลือกเสียด้วยซ้ำ
ยิ่งกว่านั้นท่านรับเลือกถึงสองครั้ง ครั้งที่สองถึงกับเสด็จออกจากวังมาเอง
สิทธิบัตรเช่นนี้ เซี่ยหงส์เป็นผู้เดียวในโลก
เมื่อได้รับเกียรติเช่นนี้ ย่อมต้องแสดงความรู้ความสามารถที่แท้จริงออกมา