ภายในถ้ำ
เซี่ยหงส์กับเฉินซานนั่งเผชิญหน้ากันบนเสื่อหญ้า ไม่นานนักผู้ลี้ภัยคนหนึ่งก็นำน้ำผึ้งป่นในไหใหญ่มาส่ง
เซี่ยหงส์ไม่ประมาทอะไรเลย ชูไหน้ำผึ้งขึ้นแล้วเทลงคออย่างต่อเนื่องหลายอึดใจ
เฮ้อ ปากในที่สุดก็ได้มีรสชาติสักที
ระหว่างจิบน้ำผึ้ง เขาก็ใช้เวลามองจ้องเฉินซานผู้เจ้าเล่ห์คนนี้อย่างตั้งใจ
อายุน่าจะราวสี่สิบเศษ หากไม่นับโทษมโหฬารที่หน้าเหลืองราวกายผอมแล้ว ก็พอมองออกว่าคมคายสง่างามไม่เล็ก
ดวงตาที่มองเซี่ยหงส์นั้นเงียบสงบ ความเงียบสงบแบบนี้ไม่ใช่ความเย็นชา หากเป็นความใจเย็นที่เกิดจากผ่านเรื่องลวงล่อหักหลังกันมานับไม่ถ้วน
ท่านเซี่ยลัง เฉินซานเอ่ยขึ้น ข้าก็ถือว่าได้เห็นบุรุษแห่งสกุลนักปราชญ์มาแล้วนับไม่ถ้วน แต่นับเป็นครั้งแรกที่ได้เห็นผู้ที่เมตตาต่อคนธรรมดาและกล้าเสี่ยงตายถึงกับลงมือสังหารคน
ความรู้สึกไม่เป็นทิศปรากฏขึ้นในใจของเซี่ยหงส์ทันที
เขาวางถ้วยดินเผาในมือลง มองอีกฝ่ายอย่างเย็นเฉียบ
เฉินซานหยุดชั่วครู่ พยักศีรษะเล็กน้อย ท่านเซี่ยลงชริงใช่บุตรแห่งตระกูลเซี่ยแห่งเฉินจวิ้นแท้หรือ
หัวใจของเซี่ยหงส์เต้นขึ้นลำคอทันที ท่านมีความหมายเช่นไร
ประจวบกันจริง ๆ เฉินซานยิ้มน้อย ๆ ให้เขา ข้าเคยตามนายท่านไปเยือนคฤหาสน์ของท่านเซี่ยมา ขอถามท่านเซี่ยลังสักหนึ่ง คฤหาสน์หลักของตระกูลเซี่ยนั้นอยู่ฟากตะวันออกหรือฟากตะวันตกของแม่น้ำเง่าเอ้อเจียง
บรรยากาศภายในถ้ำเปลี่ยนเป็นหนึกหนักขึ้นในบัดดล
ถ้อยคำของเฉินซานประหนึ่งก้อนหินที่ถูกขว้างลงในผิวน้ำอันสงบ
แผ่นหลังของเซี่ยหงส์กระตุกตึงเป็นระลอก จังหวะหัวใจเร่งขึ้นทันที แต่เขาต้องบังคับตัวเองไม่ให้ใบหน้าเผยรอยแตกใด ๆ ออกมา
ผู้ชายตรงหน้านี้อันตรายยิ่งกว่าหัวหน้าหมู่ทหารที่ตายไปแล้วร่ำไป
หัวหน้าหมู่ทหารคนเดิมมีแต่ความโหดเหี้ยม ทุกอย่างเขียนไว้เต็มใบหน้า
แต่ชายตรงหน้านี้มิใช่คนธรรมดา ผู้พูดจาทั้งทีแม้ดวงตาไม่ปรากฏระลอกคลื่นแม้แต่น้อย