หลายวันมานี้ในเมืองเผิงเจ๋อได้ปรากฏกลุ่มคนลึกลับขึ้นมาเป็นพรวน
พวกเขาสวมเสื้อผ้าผ้าใบ ไม่เหมือนคนรับใช้ กลับดูคล้ายบุตรตระกูลสามัญเสียมากกว่า
เหล่าคนนี้แอบแฝงเต็มที พอเห็นเหล่าบัณฑิตที่หมดหวังท้อแท้ก็จะเข้าไปแอบกระซิบ
"หนานจุน ต้องการบัตรหรือไม่? บัตรเข้าชมเรื่องเหลียงจู๋"
"ที่นั่งชั้นเลิศราคาหมื่นเหรียญ ที่นั่งธรรมดาห้าพันเหรียญ หรือจะเลือกที่นั่งแถวหลังก็ได้ เพียงสามพันเหรียญเท่านั้น"
เหล่าบัณฑิตตื่นตัวขึ้นทันที "เรื่องเหลียงจู๋งั้นหรือแท้จริง?"
"ย่อมแท้จริง"
"ที่นั่งธรรมดาห้าพันเหรียญนี่นา? แพงเกินไปแล้ว เมืองเผิงเจ๋อนี้ซื้อบัตรแค่พันเหรียญเท่านั้น"
"หนานจุน แล้วท่านได้ซื้อหรือยัง?"
เหล่าบัณฑิตโมโหจนอยากเข้าชกเต็มแรง แต่สุดท้ายก็จำใจสั่งคนรับใช้จ่ายเงิน แล้วถือบัตรราวกับของล้ำค่ารีบเดินจากไป
เขาต้องการไปอวดเพื่อนของเขา
หวังเปียวจือกำลังตรวจตราเมือง บังเอิญได้เห็นเหตุการณ์เช่นนี้ จึงตั้งใจจะเข้าไปขวาง
แต่กลับเห็นคนรับเงินคนหนึ่งลอบเข้าไปในตรอกแห่งหนึ่ง แล้วส่งเงินให้เด็กหนุ่มคนหนึ่ง
เด็กหนุ่มนั้นหยิบบัตรออกจากตัวส่งให้คนรับเงิน คนนั้นจึงรีบลอบไปหลอกล่อบัณฑิตคนต่อไป
หวังเปียวจือยืนตัวแข็งทื่ออยู่ครู่ใหญ่
เด็กหนุ่มคนนั้นเขาจะไม่รู้จักได้อย่างไร?
ฮวนหยวนจื่อเจ้านี่ อายุน้อยเพียงนี้กลับลงมาค้าขายเก็บเงินเช่นนี้ ข้าต้องเปิดโปงเจ้าให้จงได้!
แต่หวังเปียวจือกลับรู้สึกเข้าใจอะไรบางอย่างขึ้นมาทันที
เขาจึงหันกลับไปยังห้องหลังศาลาเมือง เมื่อเดินเข้าไปก็เห็นเซี่ยหงส์กำลังนั่งอยู่หน้าโต๊ะเขียนหนังสือ ตรงหน้ามีไม้ไผ่แซมเรียงอยู่เป็นแถว แกะสลักตัวเลขเอาไว้เป็นแถวเป็นแถว
หวังเปียวจือถามออกมาโดยตรง "เฟิ่งจื้อ เจ้าเป็นคนสั่งให้ฮวนหยวนจื่อลงมาค้าขายงั้นหรือ?"
"ค้าขายหรือ?"
เซี่ยหงส์เงยหน้าขึ้นมองหวังเปียวจือ แล้วก็เข้าใจทันที