โจวกวงและเถาเม่าทั้งสองพำนักอยู่จวนถึงยามเฉิน
ถ้ายังไม่ทันออกเดินทาง ก็ต้องอยู่ทานอาหารมื้อค่ำเสียแล้ว
เซี่ยหงส์กล่าวขอบคุณทั้งสองที่ส่งของกำนัลล้ำค่ามาถวายเป็นอัตภาพ แล้วให้นางหลี่หยิบสบู่ก้อนงามออกมาแจกจ่ายทั้งสอง
“ท่านโจว ท่านเถา ของชิ้นนี้เรียกว่าสบู่ ใช้ชะล้างมือ ล้างหน้า และอาบน้ำได้สารพัด เมื่อนวดจนเกิดฟองแล้วล้างออกด้วยน้ำสะอาด ใช้ดีกว่าผลสบู่ซ่าวเจียวเสียอีก แต่ต้องรออีกสิบวันจึงจะใช้ได้”
ทั้งสองรีบรับไว้ แล้วหันไปมอบให้บ่าวรับใช้เก็บรักษา โจวกวงประสานมือคารวะเซี่ยหงส์ “ท่านเซี่ยหนุ่ม ขอทางสะดวกพูดคุยกันสักเรื่อง”
ทั้งสองเดินไปยังด้านข้าง รอยยิ้มบนใบหน้าโจวกวงเงาลงเล็กน้อย เขากล่าวเสียงต่ำว่า “วันนี้ข้าน้อยมาเยี่ยมท่านชายแล้ว ยังมีเรื่องหนึ่งขอปรึกษาด้วย”
เซี่ยหงส์มองโจวกวงตาหนึ่ง ความจริงเขาไม่เห็นด้วยกับคนอย่างโจวกวงสักเท่าไร
บิดาของเขาอย่างโจวฝ่างประชันกับหวังตุ้นมาตลอดชีวิต เพียงเสียโจวฝ่างไปเมื่อครู่ โจวกวงก็ไปกอดคอกับหวังตุ้นซะแล้ว
แต่ยุคสมัยนี้ไม่มีถูกผิด มีแต่ชนะแพ้เท่านั้น
“นายท่านมีอะไรโปรดว่ามา”
โจวกวงลดเสียงลง “เมื่อวานท่านชายมีชื่อเสียงโด่งดังทั่วแคว้นเจียงโจว แต่ยังต้องระวังตัวหน่อย สี่ตระกูลแห่งอวี่จางมีรากฐานมั่นคง คงไม่ยอมเสียเปล่าง่าย ๆ ตระกูลหลัวคงไม่ยอมเลิกรา คนที่กล้าคำนวณเซี่ยโยวอวี่ คงไปกลั่นแกล้งต่อหน้าอัครมหาเสนาบดี……”
เซี่ยหงส์ไม่อาจระงับความสะดุ้งตกใจไว้ได้
ในประวัติศาสตร์ เซี่ยคุนจะเสียชีวิตปีหน้าในตำแหน่งที่อวี่จาง เร็วกว่าหวังตุ้นหนึ่งปี ในนั้นจะมีแผนลับแอบแฝงอะไรซ่อนอยู่หรือไม่นะ?
เมื่อหวังตุ้นก่อกบฏ มีเพียงเซี่ยคุนผู้เดียวที่กล้าห้ามปราม จากนั้นเซี่ยคุนถูกปลดลง แต่กลับไม่ยอมให้เขาเดินทางไปรับตำแหน่ง เมื่อกบฏของหวังตุ้นสำเร็จและตนรับตำแหน่งอัครมหาเสนาบดี ถอนกลับเมืองอู่ฉางแล้วจึงปล่อยเซี่ยคุนออกไป แปลว่าเซี่ยคุนมือไว้ซึ่งความลับของหวังตุ้นแน่ การปล่อยเซี่ยคุนไป หาใช่อย่างอื่น หวังตุ้นเจตนากำจัดตัวเซ็นเสีย
ตระกูลหลัวนี่จะเป็นผู้เล่นบทบาทสำคัญในเรื่องนี้หรือ?