ความรู้สึกที่มีต่ออีซวนย่อมไม่ใช่เหตุผลที่ทำให้เซี่ยหงส์ไม่ไปยกิ้นโจว
เขารู้ดีว่าสักวันหนึ่งตนต้องก้าวเข้าสู่วงราชการ
แต่ไม่ใช่ตอนนี้
อย่างเร็วก็ต้องอีกหนึ่งปีข้างหน้า
เขาจะไม่เข้ารับใช้ซีเจี้ยน
ซีเจี้ยนเป็นขุนนางผู้มีชื่อเสียงจริง ภายหน้ายังจะได้เข้าวังช่วยราชการสำนัก แต่ชายผู้นั้นกลับไม่เคยควบคุมสถานการณ์ในราชสำนักเจี้ยนคังได้จริง หากต้องประนีประนอมกับหวังเต่า มีตำแหน่งสูงศักดิ์แต่อำนาจแบ่งแยก ยังถูกอวี่เลี่ยงกดขี่ไว้เหนือศีรษะอย่างหนัก
ส่วนเถาข่านนั้นถือกำลังทหารอันเกรียงไกร ศักดิ์ศรีสะเทือนไปทั่วแดนเจียงจั่ว ภายหน้าจะปราบกบฏซูจวิ้นและจู้เยว่ ฟื้นฟูราชวงศ์จิ้นตะวันออกขึ้นมาใหม่
ถูกต้อง จู้เยว่น้องชายของจู้ตี้ก่อกบฏ พี่ชายรบกับอาณาจักรเจี๋ยจ้าวมาทั้งชีวิต กบฏไม่สำเร็จกลับหนีไปพึ่งอาณาจักรเจี๋ยจ้าว สุดท้ายถูกสือเล่อสังหาร
เถาข่านใช้ชีวิตเที่ยงธรรมสะอาดบริสุทธิ์ ขยันขันแข็งเป็นประจักษ์ ที่สำคัญที่สุด เถาข่านเกลียดชังการกล่าวเล่าเรื่องเซวียนเป็นที่สุด ตราบใดต่อต้านการลังเลสนทนาเปล่าประโยชน์ที่ทำลายบ้านเมืองตลอดมา
สามกระบวนท่าของเซี่ยหงส์ได้ใช้หมดแล้วตั้งแต่งานชุมนุมกวีที่หน้าผาหวงสือ
หากตามซีเจี้ยนไป สิ่งที่ต้องติดต่อล้วนแต่บรรดากวีผู้เลื่องชื่อแห่งตระกูลสูงศักดิ์ เวลาผ่านไปนานย่อมต้องเปิดเผยจนได้ แต่ถ้าตามเถาข่านก็ไม่ต้องกังวลเรื่องนี้ ยิ่งกว่านั้นเถาข่านยังจะช่วยขวางบรรดากวีเหล่านั้นให้เองอีกด้วย
เมื่อไรก็ตามที่เขาตั้งตาตั้งใจมีใจให้อีซวนแล้ว ยามนี้ไม่ต้องคำนึงถึงหวังซีจื้อมหากวีแห่งยุคอีกต่อไป ผู้มาถึงก่อนย่อมได้ก่อน
อีกประการ การแย่งภรรยากับมหากวีแห่งยุค ดูเหลือเกินจะรู้สึกภาคภูมิสิ้นดี
อีจงเดินออกไปเล่นหมากรุกกับเก๋อหงจนถึงดึก ส่วนอีซวนบังคับให้อีอินฝึกเขียนอักษร เซี่ยหงส์จึงเรียกหลิวชงมานั่งที่โต๊ะ แล้วหยิบกระดาษสองสามแผ่นออกมาส่งให้
“ท่านพี่ นี่คือสิ่งใด?”