ตระกูลหนึ่งจะเจริญรุ่งเรืองมั่งคั่ง มิได้ขึ้นอยู่เพียงชาติกำเนิดสูงส่งเท่านั้น หากจำต้องมีวงศ์วานจำนวนมากด้วย
เหตุใดตระกูลหวังจึงเป็นจอมพลตระกูลนักปราชญ์แห่งใต้ฟ้า
ก็เพราะสายสกุลมีจำนวนมากพอ ไม่ว่าจะสายข้างหรือสายเล็ก ผู้ที่อายุครบห้าปี ล้วนต้องถูกส่งมายังสายใหญ่เพื่อรับการสั่งสอนเบื้องต้นอย่างเดียวกัน
ทั้งบุตรของหวังซีจื้อ หวังหูจือ หวังเปียวจือ ต่างมีเรือนของตนเอง โดยเชื่อมต่อกันด้วยระเบียงและสวนภายใน
ภายในคุ้มของตระกูลหวังแห่งหลางหยา มีบ่าวไพร่ไม่น้อยกว่าหลายร้อยคน ยังมีทาสศึกนับร้อยคอยเฝ้ายาม
ภายในเรือนของหวังหูจือ
เซี่ยหงส์กับคนอีกไม่กี่คนนั่งอยู่ใต้ระเบียง หวังหูจือยกเหล้าดีที่สุดในครัวเรือนออกมารับรอง
“จากภูเขาหลูมาไม่ถึงเดือน เฟิ่งจื้อก็ได้เข้ารับราชการในราชสำนักแล้ว ส่วนพวกเรายังเป็นแต่ผู้ไร้ตำแหน่ง ช่างน่าอิจฉาเหลือเกิน”
หวังหูจือยกจอกอวยพรเซี่ยหงส์ แล้วกล่าวด้วยความอายใจว่า “ข้าได้ยินว่าเฟิ่งจื้อ...ไปถึงเมืองอู่ฉาง ข้ากับชูหูตั้งใจจะเดินทางไปหา แต่น่าเสียดายที่ประมุขตระกูลไม่อนุญาต เฟิ่งจื้อคงจะไม่โทษเรานักกระมัง”
เซี่ยเฟิ่งจื้อยิ้มตอบว่า “จะไปโทษได้อย่างไร ฉื่อหรูกงยังเสด็จไปเมืองอู่ฉางด้วยพระองค์เอง แถมยังประทานวิชาครัวเรือนของตระกูลหวังแก่ข้า ข้าซาบซึ้งจนน้ำตาจะไหลก็ยังไม่ทันเลย”
หวังเปียวจือได้ยินดังนั้นก็อัศจรรย์ใจยิ่งนัก “มีเรื่องเช่นนี้ด้วยหรือ ท่านบิดามิเคยเอ็นดูบุตรหลานคนใดจริงจัง ไม่คิดว่าจะทรงรักใคร่เฟิ่งจื้อถึงเพียงนี้ เฟิ่งจื้อควรเรียกท่านว่าปี้เจ้าสิ”
สีหน้าของหวังหูจือกลับหม่นลง
บิดาของเขาคือหวังอี้ กับหวังปินเป็นพี่น้องร่วมบิดาต่างมารดา แต่ทั้งสองเดินคนละทางที่ต่างกันสิ้นเชิง
ที่หวังอี้ยึดมั่นกับหวังตุ้นจนถึงที่สุดนั้น ทำให้เขาเจ็บปวดใจยิ่งนัก
หวังซีจื้อเห็นว่าตนแทรกคำไม่เข้าเรื่อง ในใจเริ่มหม่นหมอง แต่ก็ไม่กล้าอาละวาดต่อหน้าเซี่ยหงส์ ได้แต่กลืนความขมขื่นลงคอพร้อมเหล้า
หวังหูจืออายุมากกว่าเขา เป็นพี่ลูกพี่ลูกน้องของเขา