เมื่อกลับถึงเถาผิง แผ่นฟ้าเพิ่งมืดลง
ผู้ลี้ภัยกว่ายี่สิบคนบัดนี้เปลี่บูรณ์ไปจากเดิมลิบลับ ไม่หวือหวาแห้งกรอบเหมือนครั้งก่อน แก้มแดดิ้งอิ่มนวล สวมเสื้อสีน้ำตาลรองเท้าฟาง ท่าทางกลับดูดีกว่าชาวนาเจ้าของที่ดินในกำปั้นป้อมตั๋งเสียอีก
ไม่ทันที่เฉินซานจะเอ่ยปาก ผู้ลี้ภัยทั้งหมดก็หมอบราบคาบปูดิน สาดคำอวยพรออกมาโดยไม่เสียเงินซื้อ
เซี่ยหงส์ยิ้มแล้วกล่าวว่า "ทุกคนลุกขึ้นเถิด อาหลิ่ว พาเขาไปพักผ่อนก่อน อีกไม่กี่ว้าข้าจะมีการจัดการ"
อาหลิ่วรับคำตาล่องแล้วพาผู้ลี้ภัยถอยลงไป
ขณะเดียวกันนางหลี่และอาหลิงได้นำน้ำแข็งปั่นมาถวาย หวนเหวินเหลือบเห็นขนมขาวโพลนกองโตเป็นยอดก็เคลื่อนสายตามิได้
ซ่งอี้ก็จ้องมองขนมเย็นเบื้องหน้าด้วยความสงสัยเช่นกัน ยามหนุ่มนางเคยพำนักในสวนเจินกู่ ของใช้สิบสองและของกินของเล่นวิเศษเหลือคณาได้เคยเห็นมานักต่อนัก แต่น้ำแข็งปั่นนี้เป็นครั้งแรกที่ประสบ
ได้ลองชิมหนึ่งคำ รสเปรี้ยวหวานกลมกล่อม อายกลิ่นเมล็ดพืชจรรโลงใจ นับเป็นสุดยอดอาหารวิเศษจริงมิมีผิด
หวนเหวินอดใจไม่ไหวนานแล้ว โอบชามใหญ่เข้ากอดแล้วกลืนกินราวพายุกวาดใบไม้ เสียงขบเคี้ยวฮือฮือเสมอลูกหมูเล็ก
เซี่ยหงส์กินเสร็จชามเดียวก็ไปอาบน้ำทันที นานเดือนที่จากไป สิ่งที่แทบรับไม่ได้ที่สุดคือวิถีการอาบน้ำเบื้องล่างภูเขา
หรูหราเช่นหวังตุ้นยังอาบน้ำในถัง จะเทียบความสำราญของซาวน่าได้เช่นไร?
ฝ่ายอาเฮิงแอบลากอาหลิงไปข้าง ๆ พูดด้วยความอดสูตนเองผสมริษยาว่า "คุณหนุ่มเอาหญิงงามท่านั้นกลับมา ดูไม่เหมือนหญิงดีเลย งดงามเยี่ยงปีศาจ เจ้าไปจัดที่พักให้นางอยู่ตำหรับของนางหลี่เถิด"
อาหลิงส่ายหน้ารัวว่า "ข้าไม่ไป ไม่แยแสแล้ว ข้าจะไปรับใช้คุณหนุ่มถูหลัง ให้คุณหนุ่มได้ลองชุดใหม่ที่ข้าเย็บไว้ แกอย่าได้เฮงซวยเชียว คุณหนุ่มรู้เข้าเมื่อไรโกรธอนันต์"