ทางด้านจ้าวจื้อหัวสงบลงชั่วคราวแล้ว
แต่เวลานี้บ้านตระกูลจ้าวกลับวุ่นวายอลหม่าน
เสียงกรีดร้องของซุนต้าเฟินดังออกมาจากห้องของจ้าวเหวินลู่ไม่ขาดสาย ทั้งยังมีเสียงคำรามของจ้าวเหวินลู่ดังตามมา
“นังแพศยา บอกมา แกไปยุ่งเกี่ยวกับน้องสี่ตั้งแต่เมื่อไร!”
“ถ้าแกกล้าโกหก วันนี้ฉันจะฆ่าแก แล้วลากไปบนเขาให้หมาป่ากิน!”
ดวงตาของจ้าวเหวินลู่แดงก่ำ ในมือถือเชือกปอเส้นหนึ่ง พลางตะโกนใส่ซุนต้าเฟินที่หลบอยู่ตรงมุมห้อง!
เมื่อครู่จ้าวเหวินลู่ใช้เชือกปอฟาดซุนต้าเฟินอย่างหนักไปหลายที จนอีกฝ่ายกรีดร้องไม่หยุด
นอกห้อง จ้าวจื้อเหวิน จ้าวจื้อหลิง และจ้าวจื้อเจวียนยืนอยู่ด้วยกัน
ในดวงตาของจ้าวจื้อเหวินเต็มไปด้วยความโกรธ ไม่ใช่เพราะจ้าวเหวินลู่กำลังตีแม่ของเขา...
แต่เพราะแม่ไปมีสัมพันธ์กับอารอง จนทำให้ครอบครัวของพวกเขากลายเป็นตัวตลก
เมื่อครู่เขาออกไปข้างนอกมา คนในหมู่บ้านต่างชี้นิ้วซุบซิบนินทา ทำให้เขารู้สึกอับอายจนแทบแทรกแผ่นดินหนี
ส่วนพี่น้องหญิงอย่างจ้าวจื้อหลิงกับจ้าวจื้อเจวียนได้แต่ร้องไห้ไม่หยุด คนหนึ่งอายุ 11 ปี อีกคนอายุ 6 ปี
“พี่ใหญ่ รีบไปห้ามพ่อที อย่าตีแม่เลย!”
จ้าวจื้อหลิงเขย่าแขนจ้าวจื้อเหวินจนเขาเจ็บจี๊ด เพราะแขนข้างนี้ของเขาบาดเจ็บอยู่
“ปล่อย!”
จ้าวจื้อเหวินถลึงตามองจ้าวจื้อหลิงอย่างดุดัน อีกฝ่ายตกใจรีบปล่อยมือ น้ำตายิ่งไหลพรากกว่าเดิม
“ฉันไม่รู้ ฉันลืมไปแล้ว หลายปีมาแล้ว!”