หลี่ซิ่วผิงมองห้องที่เก็บกวาดเรียบร้อยแล้ว ก็อดถอนหายใจโล่งอกไม่ได้ ในที่สุดก็ไม่ต้องกังวลว่าจะไม่มีที่อยู่แล้ว
แถมที่นี่ยังมีลานบ้าน เอาไว้ตากข้าวของได้สะดวกมาก
สิ่งเดียวที่ทำให้นางกังวลก็คือ ที่นี่อยู่ใกล้เชิงเขา กลางคืนอาจมีหมูป่าหรือหมาป่าออกมาเพ่นพ่าน!
แต่ยังดีที่ในหมู่บ้านมีกลุ่มล่าสัตว์ เรื่องนี้จึงทำให้หลี่ซิ่วผิงเบาใจลงไม่น้อย
หลายคนเดินไปยังบ้านตระกูลจ้าว ถึงเวลาเที่ยงแล้ว ควรกลับไปกินข้าว!
แต่พอไปถึงบ้าน กลับพบว่ายายเฒ่า จ้าวเหวินฝู และคนอื่น ๆ เริ่มกินกันแล้ว
เมื่อเห็นพวกเขากลับมา ในดวงตาของยายเฒ่า ซุนต้าเฟิน และคนอื่น ๆ มีแต่ความเย็นชา
ตอนนี้ผู้ชายสามคนในบ้านกลับมาแล้ว พวกนางจึงไม่กลัวอีกต่อไป
จ้าวเหวินสี่จ้องจ้าวจื้อหัวเขม็งอย่างเคียดแค้น เมื่อนึกถึงเรื่องที่อีกฝ่ายเตะเขาเมื่อวาน แถมยังแรงมากด้วย
เขาคิดว่าคงเป็นเรื่องบังเอิญ ไอ้เด็กเหลือขอนี่เมื่อก่อนเป็นแค่ไอ้ขี้ขลาด เมื่อวานคงแค่แมวตาบอดจับหนูได้พอดี
จ้าวเหวินฝูและจ้าวเหวินลู่สีหน้าเรียบเฉย ตั้งใจกินโจ๊กข้าวโพด ไม่แม้แต่จะปรายตามองจ้าวจื้อหัวกับพวกเขา
หลี่ซิ่วผิงกับจ้าวจื้อหัวเข้าไปในครัว พอเห็นหม้อว่างเปล่า ทั้งคู่ก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย
หลี่ซิ่วผิงเดินไปที่ตู้ในครัว ปกติจะเก็บเสบียงไว้ในนี้สักหลายวัน จะได้สะดวกเวลาทำอาหาร
แต่ตอนนี้ตู้กลับถูกใส่กุญแจไว้
“ลูกใหญ่ รออยู่นี่นะ แม่จะไปเอากุญแจจากพวกเขา!”