“ไอ้แก่ใกล้ลงโลง นี่แกพูดเองนะ ถ้ากล้ากลับคำ ฉันจะจุดไฟเผาบ้านนี้ให้วอดวาย ตายกันให้หมดทั้งบ้าน!”
“เอาชีวิตฉันคนเดียวแลกกับชีวิตคนทั้งบ้านของแกตั้งมากมาย คุ้มจะตาย!”
จ้าวจื้อหัวชะงัก มือกำกระบองไม้แน่น ก่อนเอ่ยเสียงเย็นชา
พอได้ยินคำพูดนี้ สีหน้าของชายชรา จ้าวเหวินฝู จ้าวเหวินลู่ จ้าวจื้อเฉียง และคนอื่น ๆ ก็เปลี่ยนไปทันที!
พวกเขาไม่กล้าเสี่ยงจริง ๆ จ้าวจื้อหัวในตอนนี้เปลี่ยนไปจนแปลกหน้า พวกเขามองไม่ออกเลยว่าเขาคิดอะไรอยู่
ถ้าบีบให้อีกฝ่ายจนมุมจริง ๆ เขาอาจลงมือทำแบบนั้นก็ได้
ชายชราสูดหายใจลึก อดกลั้นทั้งความเจ็บแปลบที่แขนและอาการมึนงงในหัว ก่อนเอ่ยช้า ๆ
“ฉันไม่ยกบ้านให้แก บ้านหลังนี้ฉันสร้างตอนยังหนุ่ม ไม่เกี่ยวอะไรกับพ่อแก”
“ถ้าอยากแยกบ้าน ตัดขาดญาติ ก็ย้ายออกไปเลย!”
“ให้ทางกองผลิตทำหนังสือตัดขาดญาติ ฉันจะลงชื่อให้!”
ความหมายของชายชรานั้นง่ายมาก จะแยกบ้านก็ได้ พวกแกไสหัวออกไปเลย
จ้าวจื้อหัวมองเขาด้วยแววตาเย็นชา ก่อนพูดเสียงเย็น “ไอ้แก่ แกกล้าพูดจริง ๆ นะ คิดจะไม่ให้สักอย่างเลยใช่ไหม!”
“บ้านฉันมีเงื่อนไข 4 ข้อ ถ้าแกไม่ตกลง งั้นก็ไม่ต้องแยกบ้าน ต่อไปฉันจะอยู่กับพวกแกให้ดี ใช้ชีวิตด้วยกันอย่างจริงจัง!”
“ข้อแรก เสบียงส่วนของบ้านฉันต้องแบ่งให้พวกเรา นี่เป็นสิ่งที่เราควรได้ ไม่มีอะไรต้องต่อรอง!”
“ข้อสอง ฉันไม่เอาบ้านก็ได้ แต่ของที่เป็นของพวกเรา ต้องขนไปด้วย!”
“ข้อสาม คนตระกูลจ้าวทุกคนต้องลงชื่อในหนังสือตัดขาดญาติ ต่อจากนี้บ้านฉันกับบ้านพวกแกจะไม่เกี่ยวข้องกันอีก!”