ฉินมู่ไป๋ก้มมองเด็กสาวตัวน้อยในอ้อมแขน ดวงตาเรียวยาวงดงามฉายแววอ่อนโยนและเปี่ยมเมตตา
“อาเล็กรู้”
เขารู้อยู่แล้วว่าเด็กสาวที่เขาเลี้ยงดูมาไม่มีทางตาถั่วขนาดนั้น
ที่รักจะไม่เลือกผู้ชายแสนเพียบพร้อมอย่างเขา ทั้งยังมีข้อเสียแค่อายุมากกว่านิดหน่อยได้ยังไง
กลับไปชอบผู้ชายห่วย ๆ อย่างเสิ่นเจ๋อชวนเนี่ยนะ?!
อวิ๋นซิงเหลียวเม้มปากอย่างไม่พอใจ ซุกหน้าเล็ก ๆ ลงในอ้อมอกฉินมู่ไป๋พลางพึมพำว่า
“รู้อยู่แล้วแล้วยังปล่อยให้เขาเข้ามาอีกเหรอ?!”
ฉินมู่ไป๋ได้ยินแล้ว แต่เขามีแผนของตัวเอง
เสิ่นเจ๋อชวนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ พอเห็นอวิ๋นซิงเหลียวปฏิเสธความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขา ก็เดือดพล่านขึ้นมาทันที
“อวิ๋นซิงเหลียว เธอหมายความว่ายังไง? ฉันตามจีบเธอมาตั้งนาน เธอกลับไม่ยอมรับความสัมพันธ์ของเราแล้วเหรอ?”
ฉินมู่ไป๋ขมวดคิ้ว ส่วนเด็กสาวในอ้อมแขนก็เดือดปุด ๆ ขึ้นมาเช่นกัน
“นายตามจีบฉัน แล้วฉันต้องตอบตกลงด้วยหรือไง? คนที่ตามจีบฉันมีตั้งเยอะแยะ ฉันต้องตกลงกับทุกคนเลยไหม?”
“ลองคิดดูดี ๆ สิ ฉันเคยรับปากว่าจะเป็นแฟนนายหรือเปล่า?”
ตั้งแต่ต้นจนจบ อวิ๋นซิงเหลียวไม่เคยตอบตกลงกับเสิ่นเจ๋อชวน ไม่เคยให้คำตอบชัดเจนกับเขาเลยสักครั้ง
แม้แต่ในชาติก่อน ระหว่างที่เสิ่นเจ๋อชวนตามจีบเธอ บรรยากาศคลุมเครือระหว่างเธอกับเขาก็ไม่เคยก่อตัวขึ้นแม้แต่น้อย
เธอไม่เห็นว่าเสิ่นเจ๋อชวนหล่อเลยด้วยซ้ำ หลายครั้งยังรู้สึกว่าเขาดูเสแสร้งและเจ้าชู้เกินเหตุ
ตอนเสิ่นเจ๋อชวนส่งข้อความหาเธอในแอปสื่อสารทีละข้อความ อวิ๋นซิงเหลียวก็ตอบกลับอย่างเรียบเฉยและสั้นกระชับมาตลอด