“เบบี๋ เรานอนกันสักงีบนะ”
ฉินมู่ไป๋ยืนอยู่ด้านหลังเด็กสาว เขาดึงมือข้างหนึ่งกลับมา แล้วใช้แขนโอบเอวเธอไว้
เอวของเหลียวเหลียวเล็กมาก เชิงกรานจิ๋วแค่นี้จะรองรับไหวได้ยังไง…
ฉินมู่ไป๋มองใบหน้าของเด็กสาวอย่างกังวล
ตรงหน้าคือกระจกในห้องน้ำของรถบ้าน
ในกระจก อวิ๋นซิงเหลียวหันกลับมา เงยหน้ามองฉินมู่ไป๋
บนใบหน้ายังมีคราบน้ำตาที่ยังไม่แห้ง ดวงตาแดงก่ำ ดูน่าสงสารมาก
ในห้องน้ำยังมีกลิ่นคาวเลือดจาง ๆ
นิ้วของฉินมู่ไป๋สอดผ่านซอกไหล่เธอ ก่อนจับปลายคางจากด้านหลัง
“เบบี๋ เหนื่อยมากแล้วนะ ต้องนอนพักเอาแรงสักหน่อย”
“แต่…” อวิ๋นซิงเหลียวไม่อยากนอน
เธอรู้สึกกระปรี้กระเปร่ามาก
หลังจากฆ่าเสิ่นเจ๋อชวนแล้ว อวิ๋นซิงเหลียวก็ยังรู้สึกดีอยู่ด้วยซ้ำ
ผู้มีพลังพิเศษสายจิตอย่างพวกเธอ ขอแค่อารมณ์ดี สภาพจิตใจก็ไม่แย่ลงหรอก
แต่ผู้มีพลังพิเศษสายจิตส่วนใหญ่มักคิดมากจนเกินขีดจำกัด
ดูราวกับสภาพจิตใจถูกทำลายอย่างหนัก
เพราะอย่างนี้ ในโลกอสูร ผู้มีพลังพิเศษสายจิตจึงถูกเรียกอีกอย่างว่าคนบ้า
เป็นคนที่สภาพจิตใจผิดปกติและอันตรายอย่างยิ่ง
แทบไม่มีอะไรสยบผู้มีพลังพิเศษสายจิตได้
สิ่งเดียวที่สยบพวกเขาได้ก็คือตัวเอง
เพราะพวกเขาเอาแต่กัดกินตัวเองอยู่ในใจ สุดท้ายก็ตายภายใต้แรงกดดันทางจิตใจของตัวเอง
ชาติที่แล้ว อวิ๋นซิงเหลียวยังไม่ทันรอให้ฉินมู่ไป๋ฆ่า เธอก็ขวัญเสียจนตายไปก่อนแล้ว
สาเหตุก็มาจากแรงกดดันทางจิตใจที่หนักเกินไป