“อวิ๋นซิงเหลียว”
ติงฝานพาผู้ชายกลุ่มใหญ่มาด้วย จนร้านขนาดธรรมดาถูกเบียดเสียแน่นขนัด
เมื่อเห็นสีหน้าสงบนิ่งของอวิ๋นซิงเหลียว ผู้ชายทุกคนที่อยู่ตรงนั้นต่างคิดว่างานนี้ชัวร์แล้ว
ก็แค่กล่อมคุณหนูที่ยังไม่ประสีประสาคนหนึ่งไม่ใช่เหรอ?
จะไปยากอะไร?
คุณหนูที่ถูกเลี้ยงดูอยู่ในหอคอยงาช้างแบบนี้กล่อมง่ายที่สุดแล้ว แค่ขู่เธอสักหน่อย อยากให้ทำอะไรก็ทำตามหมด
ติงฝานยิ้มอย่างมั่นใจ “มีคนบอกว่าเธอฆ่าเสิ่นเจ๋อชวนเหรอ?”
อวิ๋นซิงเหลียวยังไม่ทันได้พูด ติงฝานก็เอ่ยต่อว่า
“แต่ฉันไม่ค่อยเชื่อหรอก เธอไม่ใช่เด็กผู้หญิงที่ฆ่าคนได้”
พอพูดจบ ผู้ชายทุกคนที่เบียดอยู่ในร้านก็หัวเราะ
อวิ๋นซิงเหลียวไม่มีทางฆ่าคนหรอก ดูท่าทางไร้เดียงสาแสนน่ารักของเธอตอนนี้สิ
ก่อนจะได้เจอตัวจริง พอเจี่ยนฉุนบอกว่าเธอฆ่าคน ทุกคนยังตกใจและแอบสงสัยอยู่บ้าง
แต่หลังจากได้เจออวิ๋นซิงเหลียวแล้ว ไม่มีผู้ชายคนไหนเชื่อคำพูดของเจี่ยนฉุนสักคน
คงเป็นเพราะเจี่ยนฉุนอยากใส่ร้ายอวิ๋นซิงเหลียว เพื่อแย่งความโปรดปรานจากพวกผู้ชาย ถึงได้พูดเรื่องแบบนั้นออกมาละมั้ง
ติงฝานวางท่าทีเป็นมิตร แล้วพูดกับอวิ๋นซิงเหลียวที่ทั้งสวยทั้งใสซื่อตรงหน้า
“ไม่ต้องกังวลนะ พวกเราเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยเอเหมือนกัน พวกเราจะช่วยเธอ ไม่เชื่อคำพูดของคนนอกง่าย ๆ หรอก”
อวิ๋นซิงเหลียวที่หดตัวอยู่ตรงมุมห้อง ดูน่าสงสารและอ่อนแอราวกับดอกฝอยทองไร้กระดูก รีบพยักหน้าหงึก ๆ
“อื้อ ๆ ๆ”
“ฉันไม่ได้ฆ่าคนนะ แง ๆ”
ท่าทางแบบนี้ทำให้บรรดาผู้ชายที่อัดแน่นอยู่ในร้านเริ่มคิดอะไรต่าง ๆ นานา