อวิ๋นซิงเหลียวกับพี่หวังนั่งยอง ๆ อยู่ข้างถนนใหญ่ ฟังเสียงกรีดร้องเป็นระยะที่ดังมาจากประตูหลังซูเปอร์มาร์เก็ต
ลู่เอ้อร์ที่อยู่ข้าง ๆ ถือโทรศัพท์ไว้ตลอด คอยหามุมถ่ายรูปให้คุณหนูอวิ๋น
ฝีมือถ่ายรูปของเขาดีกว่าพี่หมีใหญ่ตั้งเยอะ
คุณฉินก็ชอบรูปที่เขาถ่ายมากกว่า
ตอนนี้คุณฉินให้เขาถ่ายรูปอย่างเดียว แถมยังขึ้นค่าแรงให้ด้วย
จากเดิมได้กินวันละสามมื้อ เพิ่มเป็น 6 มื้อ
ลู่เอ้อร์พูดได้เต็มปากเลยว่า วันละ 6 มื้อเขากินไม่หมด กินไม่หมดจริง ๆ
อวิ๋นซิงเหลียวประคองแก้มด้วยสองมือ เธอไม่ค่อยแต่งหน้าเวลาออกจากบ้าน
วันนี้ออกมาก็แค่จัดผมเผ้าลวก ๆ ขนาดผมยังไม่ได้ทำให้เรียบร้อยเลย
ไม่เชื่อหรอกว่าลู่เอ้อร์จะถ่ายรูปเธอให้สวยเหมือนดอกไม้ได้
ยังไงตอนนี้เธอก็ขี้เหร่อยู่แล้ว ถ้าฉินมู่ไป๋เห็นรูปน่าเกลียดของเธอแล้วรู้สึกขยะแขยง จนแยกเตียงนอนกับเธอ จากนั้นก็มองเธอเป็นคนที่มีก็ได้ไม่มีก็ได้
ก็ดีเหมือนกัน
เดิมทีอวิ๋นซิงเหลียวก็ไม่เคยคิดว่าจะสนิทกับฉินมู่ไป๋ถึงขนาดนี้
เธอยังอยากเก็บชีวิตน้อย ๆ ของตัวเองไว้ ใช้ชีวิตยืนยาวไปอีกนาน
ท่ามกลางเสียงกรีดร้องที่ดังมาจากห้างสรรพสินค้า
รถของฉินมู่ไป๋ก็แล่นมาบนถนน
อวิ๋นซิงเหลียวลุกขึ้นยืน มองกระจกรถฝั่งตรงข้ามที่เลื่อนลง เผยให้เห็นใบหน้าหล่อเหลาเปี่ยมแรงกดดันของฉินมู่ไป๋
“เบบี๋ มานี่”
ฉินมู่ไป๋สวมแว่นตา มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย
แสงแดดส่องลงบนผมสั้นเกรียนของเขา ทำให้ดูเหมือนอันธพาลผู้ดีที่แผ่กลิ่นอายอันตราย