อยู่ที่นี่ก็มีแต่ตาย แล้วจะอยู่ต่อไปทำไม?
แม้ซอมบี้ที่เชิงเขาจะมีจำนวนมาก แต่ยิ่งเข้าใกล้ภูเขาของตระกูลฉิน บนถนนกลับยิ่งไม่เห็นซอมบี้
เพราะฉินมู่ไป๋กับหน่วยรักษาความปลอดภัยมนุษย์อสูรของเขาจัดการซอมบี้ไปหมดแล้ว
ถึงซอมบี้จะยังมุ่งหน้ามาทางตระกูลฉินไม่หยุด แต่เสบียงทุกอย่างริมทางก็ถูกฉินมู่ไป๋กวาดไปจนเกลี้ยง
แล้วในอาคารล่ะ?
ในหมู่บ้านล่ะ?
ในตู้เย็นของทุกบ้านล่ะ?
โอกาสหาเสบียงได้ที่เชิงเขามีถมไป
จะทนอยู่ที่นี่ให้ผู้ชายตั้งมากมายรังแก เพื่อแลกกับอาหารคำเล็ก ๆ ทำไม?
ซูอวี่โหรวมองอวิ๋นซิงเหลียวด้วยสายตาเคียดแค้น
“พูดง่ายนี่ แล้วทำไมเธอไม่ไปหาเสบียงเองล่ะ?”
“เธอเองก็รอดมาได้เพราะพึ่งผู้ชายไม่ใช่หรือไง?”
อวิ๋นซิงเหลียวหันกลับไปยิ้มให้ซูอวี่โหรว ไม่คิดจะเสียเวลาอธิบายอะไรอีก
เธอจะไม่พึ่งใครก็ได้
ชาติที่แล้วเธอไม่เคยพึ่งผู้ชาย ใช้กำลังตัวเองฝ่าทางเลือดมา จนตั้งหลักอยู่ในสังคมชั้นล่างได้
แต่ฉินมู่ไป๋ตามหาเธอจนเจอ เขาเกลียดเธอและอยากฆ่าเธอ
ชาตินี้อวิ๋นซิงเหลียวจึงเลือกเส้นทางที่ปลอดภัยและสุขสบายกว่าให้ตัวเอง
มีทางลัดที่สบายกว่าอยู่ตรงหน้า ใครจะโง่ไม่เลือกกันล่ะ
แต่เส้นทางที่ซูอวี่โหรวเลือกด้วยการพึ่งผู้ชายน่ะสบายจริงหรือ?
เป็นทางลัดจริงไหม?
นั่นมันทางเลือกที่พาไปตาย ไม่ใช่การเกาะขาใหญ่
ยิ่งไปกว่านั้น อวิ๋นซิงเหลียวก็หาเสบียงอยู่ที่เชิงเขามาตลอด
ใครบอกว่าเธอไม่เคยทำแบบนั้น?
มนุษย์เหล็กตัวจิ๋วทั้ง 7 ของเธอออกไปค้นหาเสบียงตลอด 24 ชั่วโมง