หลังจากฉินมู่ไป๋ที่ทำให้หยุนซิงเหลียวขนลุกกอดรัดออดอ้อนเธออยู่หลายชั่วโมง
ช่วงบ่ายเขาก็ออกไปอีกครั้ง
ตอนนี้เขายุ่งขึ้นเรื่อย ๆ ในฐานะผู้ตัดสินใจสูงสุดของคนกลุ่มใหญ่ขนาดนี้
เรื่องจุกจิกสารพัดกำลังรอให้ฉินมู่ไป๋ตัดสินใจอยู่
แม้แต่ตอนที่เขากลับมาจากแนวหน้า ก็ยังมีเรื่องมากมายรอให้จัดการในเวลาพักของเขา
หยุนซิงเหลียวมองพระอาทิตย์ยามเย็นนอกหน้าต่าง จัดการตัวเองให้เรียบร้อย ก่อนเปิดประตูออกไป
“คุณหนูหยุน”
พี่หวังยืนอยู่ตรงบันไดชั้นหนึ่ง มองเธอด้วยรอยยิ้ม
“พี่หวัง?” หยุนซิงเหลียวถามอย่างสงสัย “พี่ยังไม่กลับไปบ้านเก่าเหรอ?”
บ้านเก่าเป็นที่เก็บเสบียงจำนวนมาก มีเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยกว่า 800 คนคอยเฝ้าอยู่
เท่าที่หยุนซิงเหลียวรู้ ฉินมู่ไป๋ออกไปหาเสบียงอยู่ตลอด
ถนนทุกสายที่กองกำลังเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยมนุษย์อสูรของเขาผ่าน จะถูกกวาดเสบียงจนเกลี้ยง
เกลี้ยงชนิดที่ไม่เหลือแม้แต่เศษกระดาษสักแผ่น
เสบียงจำนวนมหาศาลเหล่านั้นถูกฉินมู่ไป๋นำไปกองไว้ใกล้บ้านเก่า
รถขนเสบียงเรียงรายแน่นขนัด ปกคลุมพื้นที่เกือบครึ่งภูเขา
ที่นั่นเรียกได้ว่าเป็นฐานที่มั่นใหญ่ของฉินมู่ไป๋
พูดถึงเรื่องนี้ทีไร หยุนซิงเหลียวก็อดคิดไม่ได้ว่าฉินมู่ไป๋ใจใหญ่จริง ๆ
เพราะสถานการณ์เปลี่ยนแปลงเร็วมาก อีกทั้งฉินมู่ไป๋ก็ไม่วางใจให้เธออยู่ที่บ้านเก่า
เขาจึงพาหยุนซิงเหลียวมาอยู่บริเวณกลางเขา
ตอนนี้ในบ้านเก่าตระกูลฉินมีแค่พี่หวังกับคนสวนอาศัยอยู่
ถ้ามีเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยมนุษย์อสูร 800 คนนั้นของฉินมู่ไป๋หักหลังขึ้นมา พี่หวังกับคนสวนจะทำยังไงกันนะ