ตอนสองทุ่มกว่า ๆ คนรับใช้ตระกูลฉินก็ส่งโจ๊กหมูสับหม้อใหม่ลงมาจากเขาอีกครั้ง
สีหน้าของอวิ๋นซิงเหลียวเปลี่ยนไปเปลี่ยนมา
แค่ไม่กี่ชั่วโมง เธอก็ควบคุมโทรศัพท์จากระยะไกล แล้วใช้เงิน 20 ล้านที่เพิ่งได้มาไปจนหมดอีกแล้ว
หลังจากซื้อถังน้ำแล้ว เธอก็พุ่งเป้าไปที่ช็อกโกแลต แท่งพลังงาน ถั่ว ผักกาดดอง หัวไชเท้าแห้ง เต้าหู้หมัก บิสกิต ขนมปัง และของกินอีกหลายอย่าง
คนรับใช้ตักโจ๊กไปพลาง บอกฉินมู่ไป๋ไปพลางว่า
“คุณชายคะ วันนี้มีรถขนส่งมาคันหนึ่ง เอาน้ำมาวางไว้หน้าประตูบ้านเก่าตั้งเต็มคันรถเลยค่ะ”
“ก่อนหน้านี้ฉันไม่เห็นได้รับแจ้งเรื่องส่งของเลยนะคะ”
พอพูดถึงรถขนส่งคันนั้น คนรับใช้ก็อดถอนหายใจไม่ได้
น้ำพวกนั้นไม่ใช่ยี่ห้อดังอะไร คนส่งของกลัวว่าดีลใหญ่ขนาดนี้จะโดนส่งคืน พอขนลงเสร็จก็รีบเผ่นไปทันที
แต่ตระกูลฉินไม่เคยดื่มน้ำที่ส่งมาจากข้างนอก
น้ำที่ดื่มกันในตระกูลฉินล้วนผ่านระบบกรองมาตรฐานแล้วทั้งนั้น
ต่อให้ต้องสั่งน้ำขวดจากข้างนอก ก็จะใช้บริการขนส่งเฉพาะของตระกูลฉิน ไม่มีทางดื่มน้ำขวดราคาถูกแบบนี้แน่
บนเตียงผู้ป่วย ฉินมู่ไป๋กอดอวิ๋นซิงเหลียวด้วยมือข้างหนึ่ง ส่วนอีกมือกำลังทำงานบนแล็ปท็อป เขาขมวดคิ้วเงยหน้าขึ้น
“ให้คนเก็บขยะมาขนไป...”
“อาหนู”
อวิ๋นซิงเหลียวที่หลับตาอยู่ตลอดและดูอ่อนแรงเอ่ยเสียงเบา
“ฉันเป็นคนซื้อเองค่ะ”
คนรับใช้กำลังจะถามว่าคุณหนูซื้อของถูกแบบนี้มาทำไม แถมยังซื้อทีเดียวตั้งเต็มรถอีก...
แววตาเย็นเยียบของฉินมู่ไป๋ตวัดมองมาทันที
คนรับใช้ขนลุกซู่ รีบก้มหน้า ไม่กล้าพูดอะไรต่อแม้แต่คำเดียว