เพิ่งเดินผ่านตรอกเงียบ ๆ สายหนึ่ง อวิ๋นซิงเหลียวก็อ้อมไปด้านหลังกลุ่มรถบ้าน
เธอเห็นคนสองคนกำลังชะโงกชะเง้อมองเข้าไปด้านในรั้วลวดหนาม
อวิ๋นซิงเหลียวไม่ได้ใส่ใจนัก เพราะมีคนเข้าไปในเขตรั้วลวดหนามมากเกินไป ฉินมู่ไป๋จึงสั่งให้มนุษย์อสูรขึงรั้วลวดหนามเพิ่มอีกชั้นข้างกลุ่มรถบ้าน
ผู้รอดชีวิตจำนวนมากเดินเพ่นพ่านไปมาอย่างไร้จุดหมาย เผลอเจอที่ตั้งของกลุ่มรถบ้านเข้าก็เป็นเรื่องปกติ
อวิ๋นซิงเหลียวทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ เดินอ้อมพวกเขาไปยังรั้วลวดหนามอีกด้าน
เจ้าตัวเหล็กจิ๋วหลายตัวถือเครื่องมือรอเธออยู่ตรงนั้นนานแล้ว
พอเธอเดินเข้าไปใกล้ เจ้าตัวเหล็กจิ๋วก็ชูเครื่องมือขึ้น ตัดรั้วลวดหนามขาดในไม่กี่ฉับ
หลังจากอวิ๋นซิงเหลียวเดินผ่านรั้วเข้าไปแล้ว เจ้าตัวเหล็กจิ๋วก็ใช้เครื่องมือซ่อมรั้วกลับคืนเหมือนเดิม
นี่คือผลจากความสามารถในการควบคุมอย่างละเอียดที่พัฒนาขึ้นอย่างมาก หลังพลังพิเศษของเธอเลื่อนสู่ระดับกลาง
แต่เดินไปได้ไม่กี่ก้าว เสียงพึมพำก็ดังมาจากด้านหลัง มีคนร้องเรียกเธอว่า
“เฮ้ รอก่อนสิ! ขอถามอะไรหน่อย!”
อวิ๋นซิงเหลียวไม่สนใจ เดินต่อไปโดยไม่แม้แต่จะหันกลับมามอง
พอเธอเดินห่างออกไปไม่กี่ก้าว หลิวกุ้ยเฟินที่อยู่ด้านหลังก็บ่นว่า
“ไม่มีมารยาทเอาซะเลย ไม่ยอมหันกลับมามองสักนิด!”
หยุนเย่าจู่ที่อยู่ข้างเธออารมณ์เสียขึ้นมา
“บอกแล้วไงว่าให้ไปอีกทาง! ไปอีกทาง! แม่ไปถามพวกมนุษย์อสูรตรง ๆ ไม่ได้หรือไง?”
“ฉันสืบมาแล้ว ผู้ชายที่ชื่อฉินมู่ไป๋คนนั้นมีหลานสาวบุญธรรมอยู่คนหนึ่ง ชื่ออวิ๋นซิงเหลียว”