ชาติที่แล้ว อวิ๋นซิงเหลียวคิดว่าในบรรดามนุษย์อสูร พวกที่รับมือยากที่สุดคือมนุษย์อสูรงู
มนุษย์อสูรประเภทนี้เย็นชา มืดมน แข็งแกร่ง แถมยังเก่งเรื่องซ่อนตัว
ความสามารถในการเอาชีวิตรอดของพวกเขาก็น่าทึ่งมาก แทบจะอยู่รอดได้ในทุกสภาพแวดล้อมสุดขั้ว
มนุษย์อสูรงูวิวัฒนาการจนกำจัดยีนด้อยที่ทำให้งูกลัวความหนาวไปได้อย่างสมบูรณ์ ต่อให้เป็นช่วงกลางฤดูหนาวก็ยังเคลื่อนไหวได้ตามปกติ
แต่สิ่งที่น่ากลัวที่สุดของมนุษย์อสูรงูยังไม่ใช่เรื่องนี้
สิ่งที่ทำให้ผู้มีพลังพิเศษหวาดกลัวมนุษย์อสูรงูที่สุด คือความต้องการทางเพศของพวกเขา
ในบรรดามนุษย์อสูรทั้งหมด มนุษย์อสูรงูน่าจะเป็นพวกที่มีความต้องการทางเพศสูงที่สุด
เดิมทีมนุษย์อสูรก็มีความต้องการทางเพศสูงมากอยู่แล้ว พอเห็นผู้มีพลังพิเศษก็เหมือนยุงเห็นถุงเลือด สมองคิดแต่ทั้งวันว่าจะเข้าไปก่อกวนผู้มีพลังพิเศษที่ผิวขาว สวย และขายาวอย่างไร
แต่มนุษย์อสูรงูยิ่งหนักกว่า
จากสถิติที่เก็บรวบรวมได้ไม่ครบถ้วนในภายหลัง มนุษย์อสูรทั่วไปใช้เวลาเฉลี่ยหลายชั่วโมง
ส่วนมนุษย์อสูรงูนับกันเป็นสัปดาห์
มนุษย์อสูรหลายคนบ่นว่าเป็นเพราะพวกเขาฉุดค่าเฉลี่ยให้ต่ำลง ส่วนมนุษย์อสูรงูกลับดันค่ามาตรฐานให้สูงขึ้น
สรุปแล้ว แค่อวิ๋นซิงเหลียวคิดถึงข้อมูลนี้ก็รู้สึกหนังศีรษะชาแล้ว
ชาติที่แล้ว ไม่มีผู้มีพลังพิเศษคนไหนที่ถูกมนุษย์อสูรงูตามตอแยแล้วจะกลับมาใช้ชีวิตอยู่ต่อหน้าผู้คนได้อย่างปลอดภัย
ได้ยินว่าพวกเขาถูก...จนตายกันหมด
ตอนนี้พอเจอฉินมู่ไป๋ที่คอยตามตื๊อ อวิ๋นซิงเหลียวก็ปวดหัวไปหมด
เธอรู้สึกว่าหัวเล็ก ๆ ที่ได้สัดส่วนทองคำของตัวเอง สักวันคงทำให้สัดส่วนร่างกายเสียสมดุลแน่