ฉินมู่ไป๋ยืนยันซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าหลังจากฆ่าคนแล้ว เด็กสาวไม่ได้มีปมในใจ
จากนั้นเขาถึงยอมลงจากรถบ้านอย่างอาลัยอาวรณ์ เพื่อไปแนวหน้าฆ่าซอมบี้ต่อ
เย่ฉงยืนรออยู่ข้างรถบ้านของตัวเอง
เมื่อเห็นเพื่อนรักเดินเข้ามาหาพร้อมรอยยิ้มหวานฉ่ำบนใบหน้า
เย่ฉงลูบหน้าตัวเองทีหนึ่ง ก่อนเดินตามเพื่อนรักไปที่รถออฟโรด
“มู่ไป๋ ฉันอยากคุยเรื่องเหลียวเหลียวกับแก”
ฉินมู่ไป๋ขึ้นไปนั่งเบาะข้างคนขับ รอจนเย่ฉงขึ้นนั่งตำแหน่งคนขับและออกรถ มุ่งหน้าไปทางแนวหน้าแล้วจึงถามว่า
“คุยเรื่องอะไรของเหลียวเหลียว?”
เย่ฉงไตร่ตรองคำพูดอยู่ครู่หนึ่ง
“แกไม่คิดเหรอว่าฝีมือฆ่าคนของเหลียวเหลียวชำนาญเกินไปหน่อย”
เขาไม่ได้มีอคติกับอวิ๋นซิงเหลียว
ฉินมู่ไป๋เลี้ยงอวิ๋นซิงเหลียวมาหลายปี ตั้งแต่วันแรกที่เขาเริ่มเลี้ยงเด็กผู้หญิงคนนี้ เย่ฉงก็รู้แล้ว
เพราะเย่ฉงรู้ เขาถึงรู้สึกว่ามันแปลก
เด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆ ที่เติบโตมาในครอบครัวที่ให้ความสำคัญกับลูกชายมากกว่าลูกสาว และถูกพ่อแม่กับผู้ใหญ่ในบ้านทารุณมาตั้งแต่เด็ก
เธอไปเรียนรู้วิธีแทงเข้าหัวใจคนได้รวดเร็วและแม่นยำขนาดนั้นมาจากไหน?
เย่ฉงเคยถามพี่หวัง แต่พี่หวังเพียงมองเขาด้วยดวงตาเฉยชา
เธอจะไปรู้ได้ยังไง? ต่อให้รู้ก็ไม่บอกคนอื่นหรอก!
ทุกคนต่างมีความลับ พี่หวังก็มีความลับของตัวเอง
เธอไม่ใช่คนชอบซักไซ้ความลับของคนอื่นให้ถึงที่สุด
พี่หวังก็ไม่ได้อยากรู้อยากเห็นอะไรขนาดนั้น
เพราะอย่างนั้น แม้พี่หวังจะรู้ว่าคุณหนูอวิ๋นฆ่าคนได้ชำนาญเกินไป แต่เธอก็ไม่ได้พูดอะไรให้มากความ