ขณะที่อวิ๋นซิงเหลียวกำลังอาบน้ำอยู่ในห้องน้ำ ตอนฉินมู่ไป๋โยนงูจักรกลทิ้งไปนั้น
เส้นประสาทบางเส้นในสมองของเธอราวกับถูกกระตุก
“อ๊ะ”
ตอนนี้บนศีรษะของอวิ๋นซิงเหลียวยังมีฟองแชมพูเต็มไปหมด เธอหลับตา ความโกรธพลุ่งขึ้นมาในใจทันที กัดฟันพูดว่า
“ฉินมู่ไป๋ นายทำอะไรน่ะ?!”
“เบบี๋?”
ฉินมู่ไป๋ได้ยินเสียงก็พุ่งเข้าไปในห้องน้ำของรถบ้าน ใบหน้าหล่อเหลาฉายแววกังวล
“เป็นอะไรไป?”
อวิ๋นซิงเหลียวหลับตา ยืนอยู่บนพื้นซึ่งมีน้ำขังบาง ๆ
“ห้ามมองนะ!”
ตอนนี้เธอไม่ได้ใส่เสื้อผ้าอยู่ ฉินมู่ไป๋กลับพรวดพราดเข้ามาแบบนี้
แต่ฉินมู่ไป๋ชะงักไปเพียงชั่วพริบตา
เขายื่นมือออกไปอย่างรวดเร็ว อุ้มหญิงสาวตัวเล็กที่เนื้อตัวลื่นปรื๊ดและขาวผ่องเข้ามาในอ้อมแขน ก่อนขมวดคิ้วถาม
“ตกลงเป็นอะไร?”
อวิ๋นซิงเหลียวทั้งโมโหทั้งอาย เธอลืมตาไม่ขึ้น เพราะฟองแชมพูเข้าตรงหางตา
แต่พลังจิตของเธอกลับ “มอง” ห้องน้ำเล็ก ๆ นี้ได้ทั่วทุกมุม ไม่มีจุดบอด
“รีบออกไปเลย ออกไป ฉันไม่เป็นไร”
ผมของอวิ๋นซิงเหลียวเต็มไปด้วยฟองสีขาว กลิ่นแชมพูหอมกลิ่นลูกพีช
เธอ “เห็น” ฉินมู่ไป๋สวมเสื้อเชิ้ตสีดำ ยืนเกร็งไปทั้งตัวอยู่ในห้องน้ำแคบ ๆ ของรถบ้าน
เขาสูงมากอยู่แล้ว สูงราว 198 เซนติเมตร พอเข้ามาในห้องน้ำ พื้นที่ที่เดิมก็แคบอยู่แล้วจึงยิ่งดูคับแคบเข้าไปใหญ่
อวิ๋นซิงเหลียวที่ถูกฉินมู่ไป๋อุ้มไว้และตรวจดูอาการนั้น ศีรษะของเธอสูงแค่ระดับไหล่เขา
เธอหลับตาแล้วดิ้นไปมา ฟองแชมพูที่ไหลหยดลงมาตามตัวทำให้ฉินมู่ไป๋จับเธอไว้ไม่อยู่