อวิ๋นซิงเหลียวฟื้นขึ้นมาอีกครั้ง แล้วกวาดตามองสภาพแวดล้อมรอบตัว
เธอไม่ได้อยู่ในบ้านเก่าของตระกูลฉิน แต่ถูกฉินมู่ไป๋พามาพักไว้ชั่วคราวในวิลล่าหลังเล็กแห่งหนึ่ง
อุณหภูมิด้านนอกลดลงเล็กน้อย
เรื่องแบบนี้พบเห็นได้ทั่วไปมากในโลกอสูร
บางทีวันนี้ในโลกอสูรอาจมีหิมะตกหนัก พรุ่งนี้กลับโดนแดดแผดเผาก็ได้
สภาพอากาศที่แปรปรวนไร้แบบแผนเช่นนี้ ทำให้ต่อให้ผู้คนในโลกอสูรมีเมล็ดพันธุ์อยู่ในมือ ก็ยังปลูกอะไรไม่ขึ้น
ดังนั้น ผู้คนชนชั้นล่างจึงมักต่อสู้กันจนตายไปข้างเพื่อแย่งชิงเสบียงยังชีพ ภาพแบบนี้กลายเป็นเรื่องธรรมดาไปแล้ว
แต่ชนชั้นสูงในโลกอสูรไม่เหมือนกัน
พวกเขาสร้างโรงเรือนเพาะปลูกขึ้นมา แล้วใช้เทคโนโลยีล้ำสมัยควบคุมอุณหภูมิภายในโรงเรือนได้โดยอัตโนมัติ
ทั้งยังจำลองสภาพอากาศที่เหมาะกับการงอก การเติบโต และการออกผลของเมล็ดพันธุ์ได้อีกด้วย
อวิ๋นซิงเหลียวนอนขดตัวอยู่ใต้ผ้าห่มหนานุ่มแสนอบอุ่น พลางเหลือบมองข้างกาย
เธอยังให้น้ำเกลืออยู่
ไกลออกไปมีเสียงคำรามของซอมบี้ที่คุ้นเคย ตามด้วยเสียงปืนดังขึ้น
ดูท่าระหว่างทางที่ฉินมู่ไป๋กับทีมของเย่ฉงกำลังกลับไปยังบ้านเก่า พวกเขาคงเจอฝูงซอมบี้เข้า
อวิ๋นซิงเหลียวลุกจากเตียง เข็นเสาน้ำเกลือข้างกายไปยืนริมหน้าต่างเพื่อมองออกไปข้างนอก
แนวปะทะอยู่ไกลออกไปมาก แถมวิลล่าหลังเล็กที่เธออยู่ก็ตั้งอยู่ท่ามกลางป่าเขา
ต้นไม้สูงใหญ่บังทัศนวิสัยของอวิ๋นซิงเหลียวไว้
เธอมองไม่เห็นเลยว่าสถานการณ์การต่อสู้ที่อยู่ไกลออกไปเป็นอย่างไร