แสงแดดส่องกระทบหน้าต่างกระจกบานใหญ่ของห้องอาหาร
เจียงหลีนั่งอยู่บนเก้าอี้สูง มือถือช้อนตักเค้กสตรอว์เบอร์รีพันชั้นเข้าปาก
หลายวันมานี้เจ้าคนแซ่เสิ่นเยี่ยนราวกับหมาป่าที่เพิ่งได้ลิ้มเนื้อ พอมีโอกาสก็เอาแต่รังแกนางไม่เลิก
วันนี้ในที่สุดชายผู้นี้ก็ต้องไปบริษัทเพื่อเข้าประชุมผู้ถือหุ้น นางจึงได้หายใจหายคออย่างสบายใจเสียที
เพิ่งจะยกสตรอว์เบอร์รีเข้าปาก
【ที่รัก! เสิ่นเยี่ยนกำลังตกอยู่ในอันตราย!】
แมวลายวัวระบบพลัดตกจากคอนโดแมวลงมาเต็มแรง
เจียงหลีสะดุ้งจนส้อมในมือหล่นกระทบจานกระเบื้อง เกิดเสียงใสกังวาน
【เกิดอะไรขึ้น เขาไม่ได้อยู่ที่บริษัทเพื่อประชุมหรือ!】
【เขาไม่ได้ไปบริษัทเลย! ตอนนี้อยู่โรงพยาบาลเอกชน กำลังเตรียมผ่าตัดทำหมัน!】
เจียงหลีนิ่งอึ้ง
【อะไรกันเนี่ย ทำหมันเหรอ】
【นั่นไม่ใช่ประเด็น!】
ระบบร้อนใจจนกระโดดโลดเต้น
【ในทีมผ่าตัดมีมือสังหารปลอมตัวปะปนอยู่ อีกฝ่ายรอให้เขาถูกวางยาสลบจนหมดทางขัดขืน แล้วจะลงมือเชือดคอทันที!】
สมองของเจียงหลีว่างเปล่าไปชั่วขณะ
คำว่า ‘ทำหมัน’ ถูกคำว่า ‘มือสังหาร’ กลบมิดไปเสียแล้ว
เสิ่นเยี่ยนจะตาย
เจียงหลีคว้าโทรศัพท์บนโต๊ะขึ้นมา ปลายนิ้วสั่นระริกขณะกดโทรหาเสิ่นเยี่ยน
“ฮูหยิน”
คนที่รับสายคือผู้ช่วยพิเศษ น้ำเสียงกดต่ำ
“เสิ่นเยี่ยนอยู่ไหน! ให้เขารับสาย!”
เจียงหลีร้อนใจจนเสียงสั่น ตะโกนใส่โทรศัพท์โดยตรง
ผู้ช่วยพิเศษยืนอยู่ตรงทางเดิน เหลือบมองประตูห้องผ่าตัดที่มีไฟสีแดงสว่างอยู่