แสงสีขาวสว่างวาบขึ้น
เมื่อแสงจางหาย เจียงหลีก็ปรากฏกายในห้วงมิติสีขาวโพลนแห่งนี้
ที่นี่ไม่มีแนวคิดเรื่องกาลเวลาผันผ่าน ไม่มีอุณหภูมิที่เปลี่ยนแปลงจากหนาวเป็นร้อน
มีเพียงความว่างเปล่าสีขาวโพลนสุดสายตา
เมื่อครู่ นางยังจับมือชายผู้นั้นอยู่ พร้อมฟังเสียงอิเล็กทรอนิกส์จากเครื่องติดตามคลื่นหัวใจที่ลากยาวเป็นเส้นตรง
สัมผัสอุ่นระอุสุดท้ายในฝ่ามือของเจียงเฉินเหยียนที่ค่อย ๆ เลือนหาย ยังคงติดตรึงอยู่บนข้อนิ้วของนางอย่างชัดเจน
นางกำปลายนิ้วแน่น อยากคว้าอะไรสักอย่างไว้ ทว่ากลับคว้าได้เพียงอากาศว่างเปล่า
ขอบตาแดงก่ำ หยาดน้ำตาใสไหลผ่านแพขนตายาว ก่อนหยดลงบนแสงสีขาวดัง “แปะ” แล้วแตกกระจายเป็นหยดเล็ก ๆ
นางก้มมองนิ้วนางข้างซ้ายของตนที่ว่างเปล่า
แล้วก็ก้มมองตัวเองอีกครั้ง
นางกลับกลายเป็นเด็กสาววัยเยาว์ ผิวพรรณผุดผ่องและใบหน้าอ่อนเยาว์เช่นเดิม
เจียงหลีสูดจมูก ขอบตายังคงแดงอยู่
การจากลาช่างขมขื่นเหลือเกิน
แม้นางจะรู้ดีว่าเขากำลังรอนางอยู่ในโลกถัดไป
แต่เมื่อเห็นเขาหลับตาลง หัวใจของนางก็ยังเจ็บปวดจนบีบรัดเป็นก้อน
ภายในห้วงมิติเงียบสงัด
แมวลายวัวสีดำขาวตัวอ้วนกลมปรากฏขึ้นกลางอากาศ ขาสั้นทั้งสี่ก้าวย่ำไปมาบนพื้นสีขาวโพลน
ร่างกลมป้อมของมันโยกไหว หางตกลงต่ำ
【คนดี อย่าร้องไห้เลย】