น้ำเสียงของชายหนุ่มเย็นชาแข็งกระด้างจนถึงกระดูก
เขาไม่คิดจะเสียคำพูดเกินจำเป็นแม้แต่คำเดียว ซ้ำยังหักหน้าอีกฝ่ายต่อหน้าผู้คนอย่างไม่ไว้ไมตรี
ไม่สนเลยว่าคนตรงหน้าจะเป็นญาติสายเลือดเดียวกันหรือไม่
สวีจือเสี่ยหน้าซีดเผือด ดวงตาเบิกกว้างอย่างไม่เข้าใจ
ขอบตาแดงก่ำขึ้นอย่างรวดเร็วด้วยความน้อยใจ
ความอัปยศอดสูมหาศาลถาโถมขึ้นมา นางยืนนิ่งแข็งทื่ออยู่กับที่ มือทั้งสองขยุ้มชายกระโปรงแน่น
นางทำอะไรผิดหรือ?
นางเป็นสายเลือดแท้ ๆ ของตระกูลเจียง เรียกพี่ใหญ่ว่าพี่ใหญ่สักคำแล้วผิดตรงไหน?
เจียงหลีก็ชะงักไปเช่นกัน
นางรู้ว่าเจียงเฉินเหยียนชอบปกป้องคนของตน แต่ไม่คิดว่าเขาจะไม่ไว้หน้าอีกฝ่ายถึงเพียงนี้ต่อหน้าคนอื่น
「พี่ใหญ่...」
เจียงหลียื่นมือไปดึงชายแขนเสื้อเชิ้ตดำของเขาเบา ๆ
「อย่าดุนางสิ」
เจียงเฉินเหยียนพลิกมือมากุมมือเล็ก ๆ ที่ซุกซนของนางไว้ แล้วขยับกายนางไปหลบอยู่ด้านหลัง
ท่าทางนั้นเปี่ยมด้วยความหวงแหนและความเป็นเจ้าของอย่างยิ่ง
เวลานั้น เจียงสื่อเยว่กับเจียงหรงชวนก็เดินเข้ามา
เจียงสื่อเยว่เห็นบรรยากาศไม่ชอบมาพากล ทั้งยังเห็นสวีจือเสี่ยทำท่าจะร้องไห้ ก็พลันหนังศีรษะชาวาบ
เขาเป็นคนที่รู้ความจริงดี
ตอนนี้ในสายตาพี่ใหญ่มีแต่เจียงหลี จะมีที่ให้คนอื่นเสียเมื่อไร
เขารีบวิ่งเข้าไป หวังช่วยคลี่คลายสถานการณ์อึดอัดนี้
「โธ่ พี่ใหญ่ เพิ่งกลับมาแท้ ๆ ไยถึงอารมณ์ร้อนนัก」
เจียงสื่อเยว่ยิ้มประจบประแจง ยืนอยู่ข้างสวีจือเสี่ย
เขาส่งสายตาให้นาง ก่อนเอ่ยปลอบ
「จือเสี่ย อย่าเก็บไปคิดมาก อย่าถือสาเลย」
「พี่ใหญ่ไปอยู่ข้างนอกนาน นิสัยก็เป็นเช่นนี้ ปกติก็ดีกับหลีหลีอยู่คนเดียว ส่วนกับคนอื่น...」