ประตูใหญ่ทางเข้าบ้านบานหนาหนักถูกผลักเปิดออก
คลื่นความร้อนด้านนอกถูกเงาร่างสูงใหญ่เปี่ยมอำนาจฉีกแยกออกไปอย่างแข็งกร้าว
เจียงเฉินเหยียนก้าวยาว ๆ เข้ามาในทางเข้าบ้าน
ชายหนุ่มสวมเสื้อเชิ้ตสีดำสนิทตัดเย็บอย่างประณีต
เขาสูงใหญ่สง่างามเกินไป ไหล่และแผ่นหลังผึ่งผายดันเสื้อเชิ้ตจนเกิดเป็นรูปร่างเปี่ยมพละกำลัง
แม้จะผ่านการเดินทางโดยเครื่องบินมาหลายชั่วโมง แรงกดดันอันเข้มข้นที่สั่งสมจากการอยู่เหนือผู้คนมาเนิ่นนานก็ยังคงแผ่ซ่าน ไม่จางหายไปแม้แต่น้อย
กระทั่งยังเจือกลิ่นอายอำมหิตปนคาวเลือดที่เลือนหายไปไม่หมด
เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าอันคุ้นเคย ส้อมเงินคันเล็กในมือเจียงหลีก็ถูกโยนลงจานผลไม้ทันที
นางพุ่งตรงไปยังทางเข้าบ้านราวกับลูกนกน้อยที่กำลังเริงร่า
“พี่ใหญ่”
เจียงหลีมองชายตรงหน้าด้วยดวงตาเป็นประกาย
นางไม่สนใจเลยว่ารอบข้างยังมีพ่อบ้านกับคนรับใช้อยู่ ก่อนจะโผเข้าหาอ้อมอกเขาโดยตรง
นับจากวิดีโอคอลครั้งก่อน ร่างของเขาผอมลงไปบ้าง ความคิดเดียวที่วนเวียนอยู่ในหัวนางคือ
นางคิดถึงเขา
ทุกคืนได้แต่มองเขาผ่านหน้าจอ มันไม่เพียงพอเลยสักนิด
แรงพุ่งเข้าหาของหญิงสาวไม่เบา
ทว่าร่างสูงใหญ่กำยำของเจียงเฉินเหยียนกลับมั่นคงดุจขุนเขา
เพียงตอนรับตัวนางไว้ เขาก็รู้สึกราวกับก้อนนุ่มนิ่มหอมกรุ่นพุ่งชนเข้ากับอก
และหัวใจของเขา
จากนั้นฝ่ามือใหญ่ร้อนผ่าวของชายหนุ่มก็กดประคองแผ่นหลังบอบบางของหญิงสาวไว้
เขาออกแรงโอบรัด ดึงนางเข้ามาแนบอก
กลิ่นสนเขาไม้พะยุงปนกับกลิ่นอายบุรุษเต็มวัยอันเข้มข้น โอบล้อมเจียงหลีไว้อย่างทรงอำนาจ
ชายหนุ่มก้มศีรษะ สันจมูกโด่งฝังลงบนเรือนผมนุ่มนิ่มของนาง