เจียงหลีเกือบสำลักน้ำลายตัวเองตาย
นางเบิกตาคู่งามฉ่ำน้ำ มองใบหน้าหล่อเหลาเย็นชาที่ชวนให้คนหวาดหวั่นตรงหน้า พลางโกรธจนเจ็บไปหมดทั้งหัวใจ ตับ ปอด และไต
คนผู้นี้พูดเรื่องส่วนตัวแบบนี้ออกมา ด้วยน้ำเสียงจริงจังราวกับกำลังประชุมได้อย่างไรกัน
พอทั้งอับอายทั้งโมโห นางก็ไม่สนแล้วว่าต้นขากับเอวจะปวดเมื่อย
เจียงหลีดิ้นหลุดจากผ้าห่ม คว้ามือซ้ายของชายหนุ่มที่กำลังนวดเอวให้นางไว้
จากนั้นก็อ้าปาก งับลงบนหลังมือที่เต็มไปด้วยเส้นเอ็นนูนเด่นอย่างจัง
ฟันซี่เล็กขาวสะอาดขบแน่น ออกแรงกัดระบายความแค้นเต็มที่
เสิ่นเยี่ยนไม่แม้แต่จะขมวดคิ้ว ใบหน้าคมเข้มกลับเผยแววเพลิดเพลินและตามใจอยู่หลายส่วน
เขาปล่อยให้นางกัด ส่วนมืออีกข้างก็โอบเอวบางไว้ตามจังหวะ กลัวนางขยับจนกล้ามเนื้อที่ปวดเมื่อยยิ่งเจ็บกว่าเดิม
นี่ตรงไหนเรียกว่าลงโทษกัน นี่มันรางวัลเลี้ยงอาหารสัตว์ร้ายชัด ๆ
【ขำจะตาย ปากผู้ชายคนนี้เหมาะกับการถูกเธอปิดผนึกด้วยกำลังจริง ๆ】
แมวระบบหัวเราะกลิ้งไปมาอยู่ในพื้นที่จิตสำนึก
【แรงแค่นี้ของเธอ ต่อให้เกาก็ยังไม่คันเลย เขากำลังฟินอยู่ต่างหาก】
เจียงหลีปล่อยมือ แล้วมองรอยฟันแดง ๆ หลายรอยบนหลังมือ ยิ่งคิดก็ยิ่งโมโห
หางตาของนางแดงก่ำ ตัดสินใจงัดไม้ตายออกมาจัดการชายคนนี้ให้รู้สำนึกเสียที
“ตอนนี้ท่านก็รู้จักแต่รังแกข้า”
นางสูดจมูก น้ำเสียงอ่อนหวานนุ่มนวลเจือความน้อยใจอย่างเห็นได้ชัด
“เมื่อก่อนท่านไม่เป็นแบบนี้เสียหน่อย”
“ครั้งแรกที่เราตื่นขึ้นมาในห้องชุดโรงแรม ท่านโมโหจนบีบคอข้า เกือบทำข้าตาย”
“ท่านยังจำได้หรือไม่”