ตลอดสี่ห้าวันต่อมา
เชิ่นเยี่ยนทำตามกฎช่องโหว่ที่เขาตั้งขึ้นเองอย่างเคร่งครัด
ทุกคืนเขาทำให้เจียงหลีปั่นป่วนจนสติเลื่อนลอย น้ำตาคลอเบ้า
แต่พอถึงวินาทีสุดท้าย เขากลับฝืนหยุดการกระทำเอาไว้
เขาจะไม่ก้าวข้ามเส้นแบ่งสุดท้ายเด็ดขาด
ผลก็คือทั้งคู่ต่างทรมาน
เสียงน้ำในห้องน้ำไหลดังซ่า
เจียงหลีกอดผ้าห่มกลิ้งไปมาบนเตียง ใบหน้าเล็กแดงก่ำ กัดริมฝีปากพลางกรีดร้องอยู่ในใจอย่างบ้าคลั่ง
【ระบบ! ชีวิตแบบนี้มันอยู่ต่อไม่ไหวแล้ว!
ทุกวันค้างคาอยู่ตรงกลางแบบนี้ ทรมานกันเกินไปแล้ว!】
【นี่แหละที่เรียกว่ายกก้อนหินขึ้นมาทุ่มใส่เท้าตัวเอง】แมวลายวัวเลียอุ้งเท้าอย่างสะใจ
【ตัวเองเป็นสาวกินเก่งอยู่แล้ว ไม่ได้อยากกินแต่อาหาร ยังอยากกินกล้ามแน่น ๆ ของเขาอีก นี่เรียกว่าทำตัวเองแท้ ๆ】
ประตูห้องน้ำถูกผลักเปิด ไอน้ำเย็นเยียบลอยออกมาพร้อมกัน
เชิ่นเยี่ยนพันผ้าขนหนูสีขาวไว้รอบเอว เดินเท้าเปล่าออกมา
หยดน้ำเย็นยังเกาะพราวบนแผงอกกว้างกำยำ
สายน้ำไหลผ่านกล้ามท้องแน่นกระชับลงไป ก่อนจะหายลับตรงขอบผ้าขนหนูชวนให้จินตนาการ
ดวงตาของเขาแดงก่ำจากการอดกลั้น ลูกกระเดือกขยับขึ้นลงอย่างรวดเร็ว
เขามองเจียงหลีบนเตียง ราวกับกำลังมองเนื้อชิ้นโตที่กินไม่ได้
เจียงหลีกลืนน้ำลาย
ในวินาทีนั้น ความคลั่งไคล้หน้าตาและนิสัยชอบผู้ชายหล่อเข้าครอบงำอย่างสิ้นเชิง
ช่างบทลงโทษมันเถอะ
นางทนการทรมานไร้มนุษยธรรมแบบมองเห็นแต่กินไม่ได้ แถมยังถูกยั่วทุกวันไม่ไหวแล้วจริง ๆ
“ท่านพี่ มานี่หน่อย”
เจียงหลียื่นแขนเรียวขาวออกไป น้ำเสียงอ่อนหวานนุ่มนวลราวกับคั้นน้ำออกมาได้
คำเรียกขานอ่อนโยนว่า ‘ท่านพี่’ ทำให้เชิ่นเยี่ยนชะงักอยู่กับที่ทันที
แววตาของเขามืดดำ เขาก้าวขายาว ๆ มาหยุดข้างเตียงไม่กี่ก้าว
แต่ไม่กล้าแตะต้องนาง กลัวไอเย็นจากตัวเองจะทำให้นางหนาว
เจียงหลีเป็นฝ่ายจับแขนเขา แล้วกลิ้งเข้าไปในอ้อมกอดของเขา
ฝ่ามือแนบลงบนกล้ามอกแข็งแกร่ง
“ข้าคิดอย่างถี่ถ้วนแล้ว บทลงโทษนั่นไม่ได้ช่วยสั่งสอนท่านอย่างจริงจังเลย”
นางกะพริบดวงตากลมโตสดใสไร้เดียงสา หาข้ออ้างอันชอบธรรมให้ตัวเอง
“เพราะฉะนั้นข้าตัดสินใจยกเลิกบทลงโทษเดิม แล้วเปลี่ยนเป็นอย่างอื่น”
ดวงตาดำสนิทของเชิ่นเยี่ยนพลันเปล่งประกายดุจหมาป่าหิวโหย