ภายในห้องเงียบสงัด มีเพียงเสียงลมหายใจของคนสองคนที่ประสานสลับกัน
เจียงหลีอยู่ในภาวะหลับลึกเพราะฤทธิ์ยา ย่อมไม่อาจตอบสนองอะไรได้
เพย์ฉือเหิงหัวเราะเสียงต่ำ
เสียงหัวเราะสะเทือนจากอกของเขา เจือความยินดีที่สมใจและความมืดมนที่ไม่อาจเปิดเผย
“...ที่รักไม่พูดอะไรเลย”
เขาก้มหน้าลง หน้าผากแนบกับซอกไหล่ของนาง
ลมหายใจร้อนผ่าวทะลุผ่านผ้าไหมบาง แตะผิวของนาง
“ถ้าอย่างนั้น รุ่นพี่จะถือว่าเจ้าตกลงแล้วกัน”
การถามเองตอบเองเช่นนี้เผยให้เห็นความยึดติดและความไร้ยางอายอย่างเต็มที่
นี่คือความเลวร้ายที่ฝังอยู่ในสันดานของเขา
ใช้ถ้อยคำสุภาพอ่อนโยนที่สุด แต่กลับทำเรื่องที่ล้ำเส้นที่สุด
นิ้วยาวค่อย ๆ เลื่อนผ้าไหมขึ้นไปทีละน้อย
ผิวเนียนละเอียดเปล่งประกายนุ่มนวลใต้แสงไฟข้างผนัง ก่อนจะสัมผัสอากาศเย็นในห้อง
หางตาของเพย์ฉือเหิงแดงก่ำ
สายตาของเขากวาดมองคนที่อยู่ตรงหน้าอย่างเชื่องช้า
ราวกับกำลังพิจารณาสมบัติล้ำค่าที่เฝ้าปรารถนามานาน ลมหายใจหนักและไม่เป็นจังหวะ
“ที่รักสวยจริง ๆ”
เสียงพึมพำของชายหนุ่มแผ่วลอยในอากาศ เผยความหลงใหลอย่างไม่คิดปิดบัง
ภาพของเขาในเวลานี้ชวนให้รู้สึกกดดันอย่างยิ่ง
เสื้อคลุมนอนเปิดออก เผยแผงอกขาวซีดและแข็งแรง หยาดเหงื่อไหลตามแนวกล้ามเนื้อ
เปลวปรารถนาอันรุนแรงโอบล้อมเขา ทุกอิริยาบถแผ่กลิ่นอายอันตราย
เจ้าชายเปียโนผู้สำรวมและอดกลั้นอยู่เสมอ บัดนี้กลับดูราวกับภูตหนุ่มรูปงามที่ลอบเข้ามาในยามราตรี
เจียงหลีรู้สึกราวกับใบหน้าตัวเองกำลังร้อนผ่าว