ได้ยินเสียงคนนอกดังขึ้น
เจียงหลีตกใจจนรีบซุกหน้าลงกับอกแข็งแกร่งของเจียงเฉินเหยียน มือกำเสื้อคลุมนอนของชายหนุ่มแน่น
ทั้งตัวแดงก่ำราวกับกุ้งต้ม
“บอกเขาว่าคนดีมาก”
น้ำเสียงชายหนุ่มเย็นเยียบ แฝงความหงุดหงิดที่ถูกขัดจังหวะเรื่องดี ๆ
“ไสหัวไปได้แล้ว”
“ครับ คุณชาย”
รอจนคนกวนใจเดินออกไปแล้ว เจียงเฉินเหยียนจึงก้มหน้าลงอีกครั้ง
มองเด็กสาวในอ้อมกอดที่ซุกหน้าเหมือนนกกระจอกเทศ หัวใจก็คันยุบยิบไปหมด
“ที่รัก อายแล้วหรือ?” เขาอุ้มเธอกลับไปวางบนเตียงใหญ่ในห้องนอน
จากนั้นก็โน้มตัวทาบลงไป
“ไม่ต้องห่วง ไม่มีใครกล้าเข้ามาหรอก”
“เรามาสานต่อดอกเบี้ยเมื่อครู่กัน”
จุมพิตของชายหนุ่มร่วงลงมาอีกครั้ง
ต่อเนื่องไม่ขาดสาย เปี่ยมด้วยความโลภราวกับจะกินเธอให้หมดจด
เจียงหลีหลับตาลงอย่างสิ้นหวัง
ผู้ชายคนนี้พอได้ลิ้มรสแล้ว ช่างร้ายกาจยิ่งกว่าสัตว์ร้ายเสียอีก
【ติ๊ง! แจ้งเตือนพลังงานของโฮสต์ลดลงมากเกินไป แนะนำให้เติมคาร์โบไฮเดรต】
ระบบโผล่มาแสดงหน้าต่างแจ้งเตือนอย่างขยันขันแข็ง
แล้วก็เผ่นหนีไปด้วยความเร็วแสง
【ที่รัก อดทนไว้นะ! เดี๋ยวฉันเปิดการตัดความรู้สึกเจ็บปวดให้!】
เจียงหลีไม่มีแรงแม้แต่จะด่าในใจแล้ว
ชีวิตแบบนี้จะอยู่ต่อไปได้ยังไง
คู่รักสายพ่อคนนี้เอาใจเธอก็จริง แต่บ้าก็บ้าจริงเหมือนกัน!
อุณหภูมิในห้องค่อย ๆ สูงขึ้น
การหยอกเย้าแสนบ้าคลั่งนี้ดำเนินต่อไปจนถึงบ่ายจึงยุติลง
ในห้องสวีตสุดหรู อากาศยังคงหลงเหลือบรรยากาศคลุมเครืออยู่จาง ๆ
เจียงเฉินเหยียนนั่งอยู่ข้างเตียง มือใหญ่ประคองแผ่นหลังของเจียงหลี พลางช่วยเธอสวมเดรสสีครีมอย่างคล่องแคล่ว