เจียงหลีแทบจะถูกความคิดเพ้อเจ้อของผู้ชายคนนี้ทำเอาโมโหจนหัวเราะออกมา
แต่ที่มากกว่านั้นคือความสงสาร
ทำไมผู้ชายคนนี้ถึงไม่เปลี่ยนไปเลยสักนิด
ไม่ว่าจะข้ามผ่านมากี่โลก
ในแก่นแท้แล้ว เจ้าหมาบ้าขี้ระแวงตัวนี้ก็ไม่เคยเปลี่ยนไปเลย
“เจียงเฉินเหยียน เธอเป็นคนโง่หรือไง”
หญิงสาวยื่นแขนทั้งสองข้างออกไป โอบรอบลำคอของชายหนุ่ม
ร่างทั้งร่างนุ่มนิ่มราวกับแมวตัวหนึ่ง ห้อยอยู่บนตัวเขา
ร่างกายที่อบอวลด้วยกลิ่นหอมหวานนมของดอกสาลี่ แนบชิดกับแผงอกของเขาไร้ช่องว่างผ่านเนื้อผ้าบางเบา
“ถ้าฉันไม่รักเธอ เมื่อคืนฉันจะยอมให้เธอแตะต้องหรือไง”
“ถ้าฉันไม่รักเธอ ฉันจะยอมนั่งให้เธอป้อนข้าวอยู่ตรงนี้หรือไง”
เจียงหลีเงยหน้าขึ้น จุมพิตลงบนริมฝีปากบางของเขาอย่างหนักหน่วง
เสียงจุ๊บดังขึ้น
“ฉันบอกแล้วไงว่าให้ค่อย ๆ เป็นค่อย ๆ ไป”
“ไม่เปิดเผยต่อสาธารณะ ไม่ได้แปลว่าเราจะคบกันไม่ได้สักหน่อย”
ริมฝีปากสีแดงระเรื่อของนางแนบกับใบหูของชายหนุ่ม ลมหายใจหอมกรุ่นชวนให้ใจสั่น เย้ายวนอย่างร้ายกาจ
“เจียงเฉินเหยียน เธอช่วยใช้สมองที่เอาไว้ต่อสู้ในแวดวงธุรกิจคิดให้ดี ๆ หน่อยได้ไหม”
“สถานะที่เธอมีอยู่ตอนนี้ เธอสร้างมันขึ้นมาด้วยความยากลำบากของตัวเอง”
“ถ้าข่าวเรื่องความสัมพันธ์ของเราถูกเปิดเผยตอนนี้ พวกคู่แข่งของเธอจะเอาฉันไปเล่นงานเธออย่างไรบ้าง”
“ฉันไม่อยากกลายเป็นจุดอ่อนของเธอ และไม่อยากให้เธอต้องถูกคนอื่นนินทาเพราะฉัน”
หญิงสาวจงใจลดเสียงลง
น้ำเสียงหวานเลี่ยนเจือเสน่ห์ของสาวน้อยจอมยั่วนั้นพุ่งเข้าใส่เส้นประสาทที่อ่อนไหวที่สุดของเจียงเฉินเหยียนโดยตรง
“ฉันอุตส่าห์รักษาหน้าให้เธอ แต่เธอกลับดื้อดึงจะทำให้คนทั้งบ้านคลั่งกันไปหมด”