เสิ่นเยี่ยนเดินตรงไปนั่งบนเก้าอี้ประธานที่หัวโต๊ะ แต่ไม่ได้วางคนในอ้อมแขนลงบนที่นั่งว่างข้าง ๆ
ร่างสูงใหญ่สง่าผ่าเผยนั่งลงบนเก้าอี้หนังอย่างมั่นคง
แผ่นหลังของเจียงหลีแนบชิดกับแผงอกของชายหนุ่ม ทั้งร่างชะงักเกร็งไปชั่วขณะ
“ที่นี่มีคนนะ”
“พวกเขามองไม่เห็นหรอก”
เสิ่นเยี่ยนเงยหน้าขึ้น
ผู้ช่วยพิเศษเปิดประตูไม้บานคู่บานใหญ่ด้วยความเข้าใจ ก่อนพาพนักงานบริการทั้งหมดออกไป ทิ้งพื้นที่แห่งนี้ไว้ให้คนทั้งสองตามลำพัง
ประตูปิดลง
เจียงหลีเงียบไป
【นี่คือวิธีแก้ปัญหาแบบเรียบง่ายของผู้มีอำนาจสินะ】
【ที่รัก ถ้าควบคุมความปรารถนาไม่ได้ ก็จัดการคนที่เห็นความปรารถนานั้นแทน】
ข้างขาโต๊ะ แมวลายวัวได้รับอาหารแมวส่วนตัวเรียบร้อยแล้ว
อกไก่ ปลาแซลมอน และเยลลี่นมสำหรับแมวถูกจัดวางอย่างประณีต ราวกับอาหารชั้นเลิศ
“กินเอง หรือให้ฉันป้อน”
ในน้ำเสียงแหบต่ำของชายหนุ่มยังมีอารมณ์เร่าร้อนที่ยังไม่จางหาย ฟังแล้วชวนให้ใจสั่นอยู่ไม่น้อย
ปลายหูของเจียงหลียังคงร้อนผ่าว
ร่างกายแนบชิดกับหน้าท้องแข็งแกร่งของเขา ทำให้สัมผัสได้อย่างชัดเจนถึงร่างกายกำยำของอีกฝ่าย
ลองดิ้นหนีอยู่สองสามครั้งก็ไม่หลุด จึงตัดสินใจปล่อยเลยตามเลย
“ฉันไม่มีมือหรือไง”
ปากพึมพำเสียงเบา
แต่สายตากลับจับจ้องกุ้งลอบเผาที่ส่งกลิ่นหอมฉุย ไม่อาจละสายตาไปได้เลย
อาหารของคนรวยนี่เยียวยาความตกใจและความเหนื่อยล้าได้จริง ๆ
เสิ่นเยี่ยนมองท่าทางน่ารักไร้เดียงสาของเธอ ที่ใจจดจ่ออยู่กับของอร่อยจนไม่สนใจสิ่งอื่น แววตาลุ่มลึกพลันฉายความตามใจและเอ็นดูขึ้นมาหลายส่วน