เรื่องที่ว่าเธอถูกเลี้ยงกินนั้นเป็นเรื่องจริง
พ่อเลี้ยงในนามคนนั้นไม่เพียงร่ำรวยและมีอำนาจ
หน้าตาของเขายังตรงกับมาตรฐานความงามสูงสุดของสาวยึดติดกับความงามระดับกระดูกอย่างเธออีกด้วย
วัยสามสิบเป็นช่วงที่ผู้ชายกำลังอยู่ในจุดรุ่งโรจน์ที่สุด
เครื่องหน้าคมชัดลึกซึ้งราวกับถูกสลักด้วยมีดและขวาน
ที่สำคัญที่สุดคือรูปร่างเร้าใจที่ซ่อนอยู่ใต้สูทตัดเย็บพอดีตัวสุดสัปดาห์
ไหล่กว้างแข็งแรงกับเอวคอดที่มีเส้นสายคมชัด ชวนให้ใจสั่นอย่างยิ่ง
แทบไม่ต้องทำอะไรเพิ่มเติมเลย
เพียงยืนอยู่ตรงนั้นก็แผ่ฮอร์โมนเข้มข้นที่เปี่ยมด้วยความก้าวร้าวออกมา
เขาเป็นทั้งนายแบบเสื้อผ้าเดินได้และเครื่องปั่นไฟร่างมนุษย์อย่างแท้จริง
โดยเฉพาะเรื่องราวสุดบ้าคลั่งที่เกิดขึ้นเมื่อคืน ทั้งในโรงภาพยนตร์และในห้องนอน
เรี่ยวแรงของเขาราวกับสัตว์ป่าที่ไม่มีวันรู้จักเหน็ดเหนื่อย
ทั้งดุเดือดทั้งเก่งกาจ ทำให้ตอนนี้ส่วนลึกระหว่างขาของเธอยังปวดตึงอยู่จาง ๆ
ได้ติดตามบอสระดับท็อปที่มีทั้งหน้าตาและเงินทองพร้อมสรรพเช่นนี้
เธอพึงพอใจจนหาเรื่องให้ติไม่ได้สักนิด
แต่พึงพอใจก็ส่วนพึงพอใจ ไม่ได้หมายความว่าเธออยากเป็นศูนย์กลางข่าวซุบซิบของทั้งมหาวิทยาลัย
【ที่รัก หุบยิ้มหน่อย】
เจียงหลีรีบหันหน้าไปทางหน้าต่างทันที
【ฉันไม่ได้ยิ้ม】
【เธอแทบจะสลักคำว่าพึงพอใจไว้บนหน้าอยู่แล้ว】
องครักษ์หญิงที่ขับรถเหลือบมองกระจกหลัง ก่อนพูดด้วยน้ำเสียงนอบน้อมว่า
“คุณหนูเจียง ท่านเชิ่นสั่งไว้ว่า ต้องส่งคุณถึงหน้าประตูมหาวิทยาลัยค่ะ”
เจียงหลี “……”
เอาใจใส่เกินไปแล้ว
เธอมองต้นไม้ริมถนนที่ถอยหลังไปนอกหน้าต่างรถ แล้วได้แต่พูดไม่ออกอยู่ในจิตสำนึก