เจียงหลี...... ยิ่งรู้สึกไม่เป็นธรรมขึ้นทุกที
ก่อนหน้านี้เธอ...เสียด้วยซ้ำ...
ตอนนี้เขา...! ...ไม่ใช่คนแล้ว!
......
ทั้งที่...ขนาดนั้น เขากลับยังสงบนิ่งราวกับภูผา
เจียงหลี...กลอกตาไปมา
เธอ.....
......
..!
เธอนึกอะไรขึ้นมาได้.....
.....
..
..
นี่......
ชาย......
ดวงตาดำขลับคู่นั้น......
......
..
ชาย.....
...
“.....”
เจียง......
......
เขา.....ด้วยความสงสาร
.......
“ที่รัก，......”
ชายหนุ่ม......
.......
.
.
.
.
..
..
..
เขา......
ก็.......
เจียง......
เพียง......
..
.
แต่......
เพราะมีฤทธิ์ช่วยฟื้นฟู
.
.
......
“......” เจียง......
..
“......”
..
..
“......” เขา.......
“......”
......: “......”
..
..
.
..
...
เจียงหลี......
เธอ......
“เจียงเฉินเหยียน，......!”
เธอร้องไห้สะอึกสะอื้นจนปลายจมูกแดงก่ำ
“ทั้งที่......!”
แผงอกของเจียงเฉินเหยียนสั่นไหว ก่อนเสียงหัวเราะแผ่วเบาอย่างพึงพอใจจะดังออกมา
เขา.....
......
“ใช่......”
...... น้ำเสียงสำนึกผิด......
ฝ่ามือใหญ่ของเขากุมมือเล็ก ๆ ของเธอที่คอยทุบตีเขาไว้
“ต่อไปเด็กดีของพี่...... พี่จะไม่......เด็ดขาด”
ชายหนุ่มชะงักไปครู่หนึ่ง ดวงตาดำสนิทจ้องมองเธอตรง ๆ น้ำเสียงแฝงความเข้มงวดและจนปัญญาอยู่หลายส่วน
“แต่...... ........”
เดิมทีเจียงหลีกำลังง่วงงุน
พอได้ยินคำพูดนั้น เธอก็ลืมตาขึ้นทันทีอย่างไม่ยอม
ริมฝีปากน้อยยื่นยาว แก้มป่องด้วยความขุ่นเคือง จ้องเขาเขม็ง
“ทำไมถึงไม่ได้ล่ะ?”
เธอจิ้มอกแข็งแกร่งของเขาอย่างไม่พอใจ
“ทั้งที่คุณ...... แม้แต่...... แล้วทำไมพอถึงตาฉันถึง...?”