เจียงหลีถูกสายน้ำซัดจนลืมตาไม่ขึ้น ทำได้เพียงซบอยู่ในอ้อมแขนเขาอย่างน่าสงสาร
สายน้ำกระเซ็นกระทบผิวกายที่แนบชิดกัน แยกไม่ออกว่าเป็นเหงื่อหรือน้ำร้อน
สุดท้ายเขาก็อุ้มเจียงหลีลงไปนั่งในอ่างอาบน้ำกว้างใหญ่หรูหรา
สายน้ำท่วมมาถึงเอวของทั้งคู่
เจียงเฉินเหยียน//......
เขา/......
.....
......
......，......
ผิง/......
......
“.....，......。”
นาง/.......คือ........，/ก็......。
เจียงเฉินเหยียนมองท่าทางอ่อนระโหยและน่าสงสารของนาง หัวใจพลันเอ่อล้นราวกับถูกบางสิ่งเติมเต็มอย่างหนักหน่วง
เขา.......
......
ดวงตาดำสนิทของชายหนุ่มเต็มไปด้วยความรักคลั่งไคล้ที่ไม่คิดปิดบัง น้ำเสียงแหบพร่าจริงใจทุกถ้อยคำ
“**เด็กดี，***。”
“ที่/รัก......。”
เขา.......
......
เพราะ/เขา/นั้น/จริง/ๆ.....
....../ไม่/เหลือ。
เขาเพียงอยากอยู่ใน/ครั้ง/นี้......
เจียงหลี......
......
......
......สลาย*。
.......
ใน/ห้อง/อาบ/น้ำ/เหลือ/เพียง/เสียง/หัว/ใจ/ของ/ทั้ง/สอง/และ......。
เมื่อ/เสียง/หัว/ใจ/ที่/เต้น/รัว/ค่อย/ๆ/สงบ/ลง/ใน/ที่/สุด
ชาย/หนุ่ม/หยิบ/ผ้า/เช็ด/ตัว/มา/ผืน/หนึ่ง ห่อ/ร่าง/สาว/น้อย/ที่/เหนื่อย/จน/แทบ/หลับ/ไป/ไว้
เขาอุ้มนางออกจากห้องอาบน้ำ แล้วนั่งลงบนเก้าอี้โซฟาในห้องนอนทันที
เจียงหลีแม้แต่.......
ราวกับลูกแมวไร้กระดูก
เจียงเฉินเหยียนโอบนางไว้ด้วยแขนข้างหนึ่ง ส่วนอีกมือหยิบผ้าขนหนูขึ้นมาเช็ดหยดน้ำตามร่างกายนางอย่างละเอียดอ่อนและอดทน