ใบหน้าของหญิงสาวซีดขาว ชุดเดรสสายเดี่ยวสไตล์ฝรั่งเศสที่เลือกมาอย่างพิถีพิถันเปื้อนฝุ่นเขรอะ
ผู้กุมอำนาจที่ผ่านการเอาชีวิตเข้าแลกมานานหลายปีคนนี้ไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่า
หญิงสาวแสนบอบบางที่เขาเลี้ยงดูไว้ในบ้านริมเนิน จะยกปืนขึ้นยิงช่วยเขาในยามคับขันโดยไม่ลังเล
ขายาวก้าวฉับ ๆ เพียงไม่กี่ก้าวก็กลับมาถึงข้างกายเธอ
ฝ่ามือใหญ่กุมท้ายทอยของเธอ แล้วดึงตัวเธอกลับเข้าไปในอ้อมกอดอีกครั้ง
“ใครอนุญาตให้เธอออกมา”
ฝ่ามือของชายหนุ่มกดลงบนแผ่นหลัง ดันร่างเธอแนบสนิทกับอกด้านซ้ายที่ไม่ได้รับบาดเจ็บ
ปลายจมูกของเจียงหลีแนบกับเนคไทที่ยุ่งเหยิงของเขา เธอได้ยินเสียงหัวใจเต้นรัวผ่านแผงอกแข็งแกร่งอย่างชัดเจน นั่นคืออาการหวาดผวาอย่างสุดขีดหลังพ้นอันตราย
【น้องระบบ เมื่อกี้ฉันยิงปืน ฉันฆ่าคนแล้ว】
นิ้วมือของเธอกำชายเสื้อเชิ้ตของชายหนุ่มแน่นอย่างควบคุมไม่ได้ น้ำเสียงสั่นเครือ
【ที่รัก เธอช่วยเสิ่นเยี่ยนไว้ คนคนนั้นแค่ถูกยิงที่แขน ไม่ได้ตาย แบบนี้ไม่นับว่าฆ่าคนหรอก】
ระบบเปิดหน้าต่างข้อมูลประเมินสัญญาณชีพขึ้นมาปลอบเธอ
ผู้ช่วยพิเศษพาคนที่เหลือเร่งเข้าไปอุดช่องโหว่ของแนวป้องกันด้านขวา
เสียงไซเรนแสบแก้วหูดังมาจากปลายถนนบริเวณเชิงเขาแล้ว
เมื่อผู้ก่อเหตุที่อยู่รอบนอกได้ยินเสียงตำรวจเข้ามาแทรกแซง การโจมตีก็พังทลายลงทันที
พวกอาชญากรที่เอาชีวิตเข้าแลกเก็บอาวุธ แล้วหนีกระจัดกระจายไปตามเนินเขาสูงชัน
ข้างรถบรรทุกหนักที่พลิกคว่ำอยู่ริมไหล่ทาง รถขององครักษ์ที่รับหน้าที่สกัดกั้นกำลังดันรถเก๋งสีขาวซึ่งพยายามถอยรถเป็นครั้งที่สองให้ติดกับราวกั้นโลหะ