ในโรงภาพยนตร์ที่มืดสนิท ภาพยนตร์กำลังฉายฉากไล่ล่าด้วยรถยนต์
ผู้ชมแถวหน้ากำลังจดจ่อกับภาพยนตร์
แถวกลางของโรงภาพยนตร์ องครักษ์ในชุดสูทสีดำแถวนั้นนั่งตัวตรง ไหล่กว้างผึ่งผาย
บดบังจนมุมด้านหลังแทบกลายเป็นอีกโลกหนึ่ง
เจียงหลีถูกเชิ่นเยี่ยนโอบไว้ในอ้อมแขน
มือของชายหนุ่มประคองศีรษะของนางไว้ ***
ร่างทั้งร่างของนางถูกกักไว้
ในอ้อมแขนของเขา
..............
นิ้วมือกำคอเสื้อเชิ้ตของเขาแน่น แทบจะกระชากเนคไทที่คลายหลวมอยู่นั่นให้หลุดลงมา
กลิ่นลังบนกายเชิ่นเยี่ยนห่อหุ้มด้วยไอร้อน กดทับลงมาอย่างหนักหน่วง
สูทของเขายังคงเรียบร้อย ทว่าคอเสื้อเปิดออก
ลำคอเกร็งตึง ลูกกระเดือกขยับขึ้นลงหลายครั้ง ราวกับกำลังอดกลั้นบางอย่าง
หางตาของเจียงหลีแดงเรื่อจากการถูกจุมพิต
“คุณเชิ่น……”
เสียงเพิ่งหลุดจากริมฝีปาก ก็ถูกเขาก้มลงมาปิดไว้เสียอีก
คราวนี้หนักหน่วงกว่าเมื่อครู่อีก
มือของเจียงหลีที่ยันไหล่เขาแทบไม่มีแรง
ฝ่ามือสัมผัสได้แต่แนวกล้ามเนื้อที่แน่นกระชับ
แผงอกใต้เสื้อรับตัดพิเศษระดับสูงแข็งแกร่ง ไหล่กว้างผึ่งผาย แม้เพียงนั่งอยู่ก็แผ่แรงกดดันชวนให้หายใจไม่ออก
【น้องซื่อ! เขาบ้าไปแล้วจริง ๆ!】
ในจิตสำนึก น้องซื่อแมวกำลังกอดหางตัวเองกลิ้งไปมา
【ที่รัก พอมหาเศรษฐีระดับท็อปเปิดใจแล้ว ความสามารถในการเรียนรู้ก็สูงมาก อดทนหน่อยนะ】
【นี่เป็นเรื่องที่อดทนหน่อยก็จบหรือไง นี่มันโรงภาพยนตร์นะ! ข้างหน้ายังมีแฟนหนุ่มไร้ประโยชน์ของฉันกับรุ่นน้องสาวใส่ผ้าซิ่นแสนหวานอยู่อีก!】