โจวชื่อเย่ไม่เพียงไม่รู้สึกผิดแม้แต่น้อย กลับกำโทรศัพท์แน่น น้ำเสียงเปลี่ยนฉับพลันได้แนบเนียนเสียยิ่งกว่าน้ำบริสุทธิ์
“สะดวกสิ สะดวกมาก”
เขาพูดหน้าตาเฉย ไม่มีพิรุธแม้แต่นิด
“อพาร์ตเมนต์ของข้ามีสามห้อง ปกติข้านอนห้องนอนหลัก ส่วนห้องนอนรองก็ว่างมาตลอด
อีกอย่าง พอเปิดเทอมข้าก็ขึ้นปีสองแล้ว ทั้งยังต้องเรียนหนัก แถมยังต้องฝึกซ้อมกับทีมบาสเกตบอลของมหาวิทยาลัย
ออกจากบ้านแต่เช้ากลับดึกทุกวัน บางทีสิบวันครึ่งเดือนก็ยังไม่ได้กลับไปนอนที่อพาร์ตเมนต์สักคืน
ปล่อยห้องว่างไว้ก็ว่างเปล่าอยู่ดี ให้พี่หญิงพักเสียจะได้มีชีวิตชีวาขึ้นบ้าง”
【ที่รัก ฉันไม่เคยเจอคนที่พูดจาเหลวไหลได้เก่งขนาดนี้มาก่อนเลย】
เสียงอิเล็กทรอนิกส์ของระบบหัวเราะลั่นอยู่ในหัวเจียงหลี
【ออกจากบ้านแต่เช้ากลับดึก? สิบวันครึ่งเดือนก็ไม่กลับไปนอนสักคืน?
เขาเข้าใจตารางชีวิตตัวเองผิดไปหรือเปล่า?
เมื่อคืนใครกันที่หน้าด้านกอดเธอไม่ยอมปล่อย ยืนกรานให้เธอจูบตั้งห้านาทีก่อนถึงจะยอมไปอาบน้ำ?】
เจียงหลีใช้นิ้วชี้นวดหว่างคิ้ว พยายามข่มใจไม่ให้กลอกตา
เวลาเด็กนี่แสดงละครขึ้นมา ภาระทางใจยังน้อยกว่าเธอเสียอีก
ทางด้านมารดาตระกูลโจวกลับเชื่อสนิท น้ำเสียงเจือความกังวลอย่างเห็นได้ชัด
“แต่น้องเย่ พวกเจ้าไม่ได้เป็นพี่น้องกันแท้ ๆ นะ
หลีหลีเป็นหญิงสาว ไปอยู่กับเจ้าแค่สองต่อสอง หากคนอื่นรู้เข้า ชื่อเสียงของพวกเจ้าจะเสียหายเอาได้”
“ท่านแม่ ท่านคิดไปถึงไหนแล้ว”
โจวชื่อเย่หัวเราะเบา ๆ น้ำเสียงตรงไปตรงมาไร้มลทิน
“พี่หญิงก็เป็นพี่หญิงในใจข้า
พี่หญิงอยู่ข้างนอกคนเดียว หากถูกใครรังแกขึ้นมาจะทำอย่างไร?
มีข้าคอยดูแล ท่านกับท่านพ่อก็วางใจได้มิใช่หรือ?
ข้ารับรองว่าจะดูแลนางอย่างดี ไม่ให้นางต้องน้อยใจแม้แต่นิดเดียว”
“อีกอย่าง พี่หญิงตกลงแล้วด้วย”