“ชอบเขาขนาดนั้นเลยหรือ”
น้ำเสียงของชายหนุ่มทุ้มต่ำแหบพร่า แฝงแรงกดดันอันทรงอำนาจที่ไม่เปิดโอกาสให้ขัดขืน
เจียงหลีชะงักไป
ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าคำถามนี้หมายถึงกู้เจ๋อ ไอ้ขี้แพ้ที่นั่งอยู่แถวหน้า
คำถามนี้อันตรายเกินไป
ตามบุคลิกของเจ้าของร่างเดิม ตอนนี้เธอยังต้องเป็นสาวน้อยน่าสงสารที่รักกู้เจ๋อจนหมดหัวใจ
อธิบายมากไปก็เสี่ยงเผยพิรุธ ไม่อธิบายก็เหมือนยอมรับกลาย ๆ
หลังชั่งใจอยู่ครู่หนึ่ง เจียงหลีก็เลือกที่จะเงียบ
เธอก้มตาลง ไม่พูดอะไร
ทำได้เพียงใช้ท่าทางน่าสงสารเช่นนี้แทนการยอมรับ
เสิ่นเยี่ยนมองท่าทางก้มหน้าของเธอ ความเย็นชาในดวงตายิ่งทวีขึ้น
ช่างโง่จนน่าขันจริง ๆ
ถูกคนอื่นใช้เป็นเครื่องถอนเงิน แถมแค่พามาดูหนังด้วยกันยังถูกทิ้งไว้แถวหลังสุด เธอกลับยังปกป้องผู้ชายแบบนั้นอีก
ในมุมอับแคบ ๆ ของโรงหนัง ระยะห่างระหว่างทั้งสองใกล้ชิดกันมาก
ขายาวของชายหนุ่มแผ่ขยายอย่างไม่เกรงใจ กินพื้นที่ทางเดินแคบ ๆ ไปเกือบทั้งหมด
กลิ่นหอมเย็นของซีดาร์ที่รุกรานรุนแรงแผ่เข้ามาโอบล้อมเธออย่างเอาแต่ใจ
เจียงหลีถูกบีบให้หลังตรง
ใบหน้าทำท่าทางไร้ที่พึ่งราวกับลูกกวางน้อยตื่นตกใจ ดูบริสุทธิ์และน่าสงสารจนชวนให้เอ็นดู
แต่ความจริงแล้ว หางตาของเธอกวาดจากแนวกรามของเสิ่นเยี่ยนลงไปถึงลูกกระเดือก แล้วจากลูกกระเดือกก็เลื่อนไปยังมือที่วางอยู่บนที่วางแขน
มือนั้นสวยจริง ๆ
ข้อนิ้วชัดเจน เส้นบนหลังมือเรียบสะอาด นิ้วยาวเรียวและเปี่ยมพลัง
เหมาะกับการสวมถุงมือหนังสีดำมาก
และยังเหมาะกับการใช้กักขังใครสักคนด้วย
【น้องระบบรีบดูเร็ว! แนวกรามนี่ชัดเจนยิ่งกว่าแผนชีวิตของฉันอีก!】