พนักงานขายตกใจจนรีบขอโทษไม่หยุด แทบอยากมุดแผ่นดินหนี
โจวชื่อเย่หมดอารมณ์เดินดูของแล้ว เขาโอบเอวบางของเจียงหลี เดินออกจากร้านไปทันที
ระหว่างเดินไปตามทางเดินกว้างขวางในห้าง ชายหนุ่มเม้มริมฝีปากบางแน่น พลางพึมพำเสียงเบา
“ยังดีที่ฉันอายุน้อยกว่าเธอ ไม่อย่างนั้นคงกลายเป็นพ่อลูกกันจริง ๆ”
เจียงหลีฟังเขาบ่นพึมพำแล้วหัวเราะจนปวดท้อง
เธอเร่งฝีเท้าสองสามก้าว คล้องแขนแข็งแรงของเขาไว้ แล้วแนบตัวเข้าหาอย่างออดอ้อน
“เอาละน่า คนอื่นแค่สายตาไม่ดีเอง นายหล่อขนาดนี้ จะเหมือนคนแก่ได้ยังไง”
ทั้งสองเดินออกมานอกห้าง หน้าต่างกระจกบานใหญ่ริมถนนสะท้อนภาพของพวกเขา
โจวชื่อเย่หยุดฝีเท้าขึ้นมากะทันหัน
เขายืนอยู่หน้ากระจก จ้องมองเงาสะท้อนนิ่ง ๆ
ในกระจก ชายที่ดูสุขุมเป็นผู้ใหญ่และมีรูปลักษณ์ราวกับอายุใกล้สี่สิบ กำลังโอบหญิงสาวที่ดูอายุยี่สิบกว่า ๆ แสนอ่อนเยาว์และมีชีวิตชีวาไว้
ภาพที่แตกต่างกันอย่างชัดเจนทำให้โจวชื่อเย่รู้สึกบางอย่างขึ้นมาในใจ เป็นอารมณ์ที่ยากจะอธิบาย
เขาไม่ได้กลัวแก่ แต่กลัวว่าตัวเองจะแก่เร็วเกินไป จนปกป้องเธอไม่ได้ หรือสักวันหนึ่งเมื่อยืนอยู่ข้างเธอแล้วจะดูไม่เข้ากัน
ความหม่นหมองจาง ๆ แผ่ซ่านออกมาจากหางคิ้วคมกริบของเขา
“กำลังคิดอะไรอยู่เหรอ?”
เจียงหลีสังเกตเห็นอารมณ์ของเขาได้อย่างว่องไว เธอเงยหน้าขึ้น ดวงตาฉ่ำน้ำกระจ่างใสจับจ้องเขาอย่างตั้งใจ
โจวชื่อเย่ก้มหน้าลง มือใหญ่สอดเข้าไปในเรือนผมนุ่มสลวยของเธอ ลูบท้ายทอยเบา ๆ
“กำลังคิดว่า...”
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง น้ำเสียงแหบพร่าปนความขมขื่นอยู่หลายส่วน
“ถ้าฉันอายุแปดสิบแล้ว เธอยังมีเสน่ห์แบบนี้อยู่...”