“พี่ไปตั้งห้าวันแล้วนะ”
เด็กสาวบ่นเสียงนุ่ม เจือความน้อยใจเต็มเปี่ยม
เธอกอดหมอนกลิ้งไปครึ่งรอบบนเตียง แก้มแนบจอ ใสดวงตาเป็นประกาย
“พี่จะกลับเมื่อไหร่เหรอ?
พี่ไม่อยู่ บ้านน่าเบื่อจะแย่ ไม่มีใครคอยห้ามฉันกินไอศกรีมกี่ลูกแล้ว”
เธอเน้นคำว่า ‘ห้ามฉัน’ เป็นพิเศษ
เจียงเฉินเหยียนมองท่าทางออดอ้อนของเธอ ใบหน้าคมเข้มพลันอ่อนโยนลง
เขาวางปากกาในมือลง
“อยากให้พี่คอยคุมแล้วหรือ?” ชายหนุ่มถามเสียงต่ำ แฝงความตามใจอย่างล้นเหลือ
“เปล่าสักหน่อย” เจียงหลีมุ่ยปาก
“ฉันหมายถึง ถ้าพี่ยังไม่กลับมา ฉันจะไปกินของข้างทางแล้วนะ จะดื่มโค้กใส่น้ำแข็งด้วย แล้วก็จะอดนอนดูซีรีส์”
“เจ้ากล้าหรือ”
น้ำเสียงของเจียงเฉินเหยียนขรึมลง ทว่าประกายในดวงตากลับปิดบังรอยยิ้มไม่มิด
เขาเอนหลังพิงเก้าอี้ทำงานอย่างเกียจคร้าน
“เป็นเด็กดีหน่อย ทางนี้ใกล้จัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว”
เขาไม่ได้เล่าว่าหลายวันนี้ต้องเผชิญเหตุการณ์นองเลือดในต่างแดนเพียงใด และไม่ได้เอ่ยถึงคนที่คิดจะยื่นมือเข้ามาในอาณาเขตของเขา ซึ่งถูกถอนรากถอนโคนไปมากแค่ไหน
เขาเพียงอยากมอบสภาพแวดล้อมที่สะอาดหมดจด ไม่มีใครกล้าชี้นิ้วสั่งให้เธอแก่เจียงหลี
เจียงหลีพยักหน้าหงึก ๆ อย่างว่าง่าย “งั้นพี่ต้องรีบกลับมานะ ฉันนับวันรอทุกวันเลย”
“ได้” ชายหนุ่มขานรับเสียงต่ำ
หลังวางสายวิดีโอ เจียงหลีก็มองเพดาน
ระบบเตือนขึ้นในจิตสำนึกว่า
【วันนี้เจ้าพูดกับสวีจือเสี่ยบนโต๊ะอาหารเสียขนาดนั้น นางคงยิ่งแค้นเจ้าแล้ว】
เจียงหลีพลิกตัว
【ช่างนางเถอะ นางต้องการความรักจากครอบครัวเจียง ฉันก็ไม่ได้แย่งความรักจากพ่อแม่กับนาง เดี๋ยวนางก็เข้าใจเอง】