เจียงหลีกัดริมฝีปากล่าง ก้มหน้าซุกลงกับเข่า
ภาพความทรงจำจากโลกสามภพก่อนหน้าฉายวาบขึ้นมาในหัวราวกับภาพย้อนอดีต
ชาติแรก เสิ่นเยี่ยนผู้เย็นชา โหดเหี้ยม และเด็ดขาด
เพื่อให้เธอได้ใช้ชีวิตอย่างสงบสุข เขาลงมือทำลายเครือข่ายผลประโยชน์ใต้ดินที่อุตส่าห์สร้างมานานหลายปีด้วยตัวเอง
ชาติที่สอง เพย์ฉือเหิง ทายาทผู้ทรงอิทธิพลแห่งวงการคนกรุง ผู้เย็นชาและถือพรหมจรรย์
เขายกบริษัทตระกูลที่กำลังรุ่งเรืองให้ลูกพี่ลูกน้องโดยตรง แล้วถอนตัวจากศูนย์กลางอำนาจ
เหตุผลมีเพียงคำพูดเหลวไหลประโยคเดียวว่า “อยากอยู่กับเธอให้นานกว่านี้”
ชาติที่สาม โจวชื่อเย่ อัจฉริยะหนุ่ม
เดิมทีเขามีโอกาสสร้างอาณาจักรธุรกิจของตัวเอง แต่สุดท้ายกลับไม่แม้แต่จะยอมเปิดบริษัท เอาแต่เฝ้าอยู่ข้างกายเธอเพียงคนเดียว
ความทรงจำเหล่านั้นผสานเข้าด้วยกัน จนใบหน้าของเจียงเฉินเหยียนตรงหน้าซ้อนทับลงไปอย่างสมบูรณ์แบบ
ไม่ว่าจะเปลี่ยนไปกี่โลก หรือเปลี่ยนเป็นตัวตนแบบใด
ดวงวิญญาณของชายคนนี้ไม่เคยเปลี่ยนแปลงเลย
เขากันพายุฝนทั้งหมดไว้ด้านนอก เหลือไว้ให้เธอเพียงโลกที่สงบสุขและไร้กังวลที่สุด
แล้วเธอล่ะ
เจียงหลีสูดจมูก
ทุกครั้ง เธอมักเพิ่งมารู้ตัวว่าบาดแผลเบื้องหลังเขามีมากมายเพียงใด หลังจากได้รับการปกป้องอย่างดีแล้ว
ทุกครั้ง เธอทำได้เพียงหลั่งน้ำตาเอ่ยว่าปวดใจ หลังจากเขาจัดการทุกอย่างเสร็จสิ้น
เจียงหลีเงยหน้าขึ้น ยกมือเช็ดหยาดน้ำตาตรงหางตา
ครั้งนี้ เธอไม่อยากเป็นคนที่ถูกเลี้ยงดูในเรือนกระจก รอคอยให้ทุกอย่างจบลงอีกแล้ว
ในเมื่อพวกเขาเป็นคนคนเดียวกัน