สวีจือเสี่ยกำตะเกียบแน่น
ทั้งที่นางต่างหากคือลูกสาวตัวจริงของตระกูลเจียง
แต่กลับต้องกลายเป็นแขกที่มาฝากท้องในบ้านตัวเอง
เด็กสาวที่ชื่อเจียงหลีคนนั้น ครอบครองความรักใคร่เอ็นดูของทุกคนไปได้อย่างง่ายดาย
แม้แต่พี่ใหญ่ผู้ชวนให้คนหวาดกลัว ยังอ่อนโยนกับนางจนถึงกระดูก
กินข้าวเสร็จ เจียงเฉินเหยียนก็คว้าข้อมือเจียงหลีทันที
“ผมพาเธอขึ้นไปพัก”
เขาไม่สนใจสีหน้าของเจียงเช่าถิงที่เหมือนอยากพูดอะไรแต่ก็ไม่กล้า แล้วพาคนขึ้นไปยังชั้นสอง
เดินไปได้ครึ่งทาง เจียงเฉินเหยียนก็หยุดฝีเท้า
เขาหันกลับไปมองพ่อบ้าน
“จัดห้องพักแขกให้สวีจือเสี่ย อย่าแตะต้องของของหลีหลีแม้แต่ชิ้นเดียว”
พ่อบ้านรีบก้มหน้ารับคำ
กลับถึงห้องนอน ประตูเพิ่งปิดลงก็มีเสียงแกร๊กดังขึ้น กลอนประตูก็ล็อกเรียบร้อย
เจียงหลียังไม่ทันได้เปลี่ยนรองเท้า ก็ถูกมือใหญ่คว้าเอวบางไว้
แผงอกกำยำของชายหนุ่มเบียดเข้ามา ดันนางแนบกับบานประตู
“เจียงเฉินเหยียน คุณทำอะไรน่ะ เรายังอยู่ในบ้านนะ”
เจียงหลีร้องตกใจ มือเล็กยันอกกำยำที่ร้อนผ่าวของเขาไว้
ความอยากครอบครองในดวงตาของชายหนุ่มไม่ถูกปิดบังอีกต่อไป
เขาก้มลง ดวงตาดำสนิทจับจ้องใบหน้าเล็กที่แดงระเรื่อ
“เจียงสื่อเยว่รู้แล้ว”
เสียงของเขาแหบพร่า ปลายจมูกคลอเคลียกับปลายจมูกของนาง
“เมื่อเช้าวานนี้ เขาเห็นผมเดินออกมาจากห้องคุณ”
เจียงเฉินเหยียนพูดด้วยน้ำเสียงสบาย ๆ ไม่ได้ใส่ใจเลยสักนิดว่าจะถูกเปิดโปง
เขาก้มลงจูบริมฝีปากอิ่มแดงของนาง ดุดันราวกับสัตว์ร้าย
“แต่ให้เขารู้ก็ดีเหมือนกัน”
ริมฝีปากบางของชายหนุ่มแนบกับใบหูของนาง น้ำเสียงชวนให้ลุ่มหลง
“อย่างน้อยเขาก็จะช่วยปิดบังให้”
เจียงหลีถูกจูบจนขาอ่อน
การขยายสัมผัสสองทางทำให้นางสัมผัสได้อย่างชัดเจนถึงไอร้อนจากร่างกายเขา รวมทั้งความรักอันเข้มข้นจนแทบละลาย