สวีจือเสี่ยออกจากสตูดิโอดนตรี แล้วขึ้นรถกลับคฤหาสน์ตระกูลเจียง
นางเอนกายพิงเบาะหนังแท้ พลางนวดขมับที่ปวดตุบ ๆ
เซี่ยหลินชวน ไอ้คนโง่ที่ขาทั้งสองข้างเข้าเฝือกนั่น ชวนให้หมดอารมณ์จริง ๆ
ตัวเองยังคิดอะไรไม่กระจ่าง แถมยังอยากลากนางไปเป็นตัวรับเคราะห์อีก
ตอนนี้นางแค่อยากเป็นบุตรสาวแท้ ๆ อย่างสงบสุข
ส่วนเรื่องไปต่อกรกับเจียงหลี นั่นก็เท่ากับหาเรื่องเป็นศัตรูกับพี่ใหญ่จอมโหดคนนั้นโดยตรง
สวีจือเสี่ยยังอยากมีชีวิตอยู่ต่อไปอีกหลายปี
รถจอดลงตรงหน้าประตูคฤหาสน์ตระกูลเจียง
แสงแดดยามเที่ยงส่องลอดช่องว่างระหว่างใบไม้ลงมา
สวีจือเสี่ยผลักประตูฉลุลายแล้วเดินเข้าไป
โถงชั้นหนึ่งเงียบสงัด มีคนรับใช้กำลังวุ่นอยู่ในครัว ส่วนคนอื่น ๆ ไม่เห็นแม้แต่เงา
นางเดินขึ้นบันไดวน ตั้งใจจะกลับไปงีบกลางวันที่ห้องชั้นสองก่อน
พอเดินถึงบันไดไม่กี่ขั้นสุดท้าย ยังไม่ทันเลี้ยว เสียงหอบหายใจแหบพร่าเจือความวาบหวามก็ดังแว่วเข้าหู
สวีจือเสี่ยชะงักฝีเท้า ร่างทั้งร่างแข็งค้างอยู่กับที่
บนกำแพงไม่ไกลนัก เงาของคนสองคนกำลังทาบทับกัน
เจียงเฉินเหยียนสวมสูทสีดำสนิทตัดเย็บพิเศษที่แผ่แรงกดดันอย่างหนัก เนคไทถูกดึงจนหลวมไปครึ่งหนึ่ง
มือข้างหนึ่งของเขาค้ำกำแพง ส่วนแขนแข็งแรงอีกข้างโอบรัดเอวบางของคนในอ้อมแขน
เขากดร่างนางแนบสนิทไว้ระหว่างตัวเองกับกำแพง
หญิงสาวที่ถูกเขากดจูบอยู่ก็คือเจียงหลี
วันนี้เจียงหลีสวมชุดกระโปรงสีขาวนุ่มนิ่ม
ร่างทั้งร่างถูกชายหนุ่มร่างสูงใหญ่กำยำบดบังไว้จนมิด เห็นเพียงท่อนแขนขาวผ่องราวหยก
“อื้อ... เจียงเฉินเหยียน รีบไปได้แล้ว”
เสียงของเจียงหลีอ่อนหวานจนแทบหยาดเยิ้ม นุ่มนวลไร้เรี่ยวแรงขัดขืน ทั้งยังเจือเสียงสะอื้นอ้อนวอนอยู่เล็กน้อย