เจียงหลีที่อยู่หน้าอีกฝั่งของจอหลุดหัวเราะออกมา
【คนคนนี้ไม่ไปเป็นนักแสดงละครโทรทัศน์ ช่างเสียของจริง ๆ】
แมวลายวัวคล้อยตามทันที 【หนังหน้าหนาแบบนี้ แม้แต่กรงเล็บแมวไทเทเนียมของข้ายังข่วนไม่เข้าเลย】
เมื่อเห็นสวีจือเสี่ยรับคำ เซี่ยหลินชวนก็คิดว่าเหยื่อติดเบ็ดแล้ว
เขารีบโน้มตัวเข้าไปข้างหน้า ก่อนจะเผยไพ่ตายของตนอย่างอดใจไม่ไหว
“ใช่ ข้าทำไปก็เพื่อเจ้า”
“ที่จริงข้าสงสัยมานานแล้วว่าเจียงหลีมีปัญหาเรื่องนิสัย นางยึดตัวตนของเจ้าไปตั้งยี่สิบปี!”
“นางมันก็แค่งูพิษที่มายึดรังนกอื่น เป็นคนหลอกลวงที่เห็นแก่ความหรูหราฟุ่มเฟือย!”
เซี่ยหลินชวนด่าทอด้วยความเคียดแค้น
“ข้าสืบรู้ความจริงในตอนนั้นตั้งนานแล้ว!”
“วันงานหมั้น ข้าตั้งใจจะเปิดโปงธาตุแท้ของนางต่อหน้าทุกคน แล้วคืนตำแหน่งที่ควรเป็นของเจ้าให้เจ้า”
“แต่เจียงหลีชั่วร้ายเกินไป
นางไม่รู้ว่าใช้วิธีใดหลอกล่อเจียงเฉินเหยียน ผู้มีอิทธิพลในโลกใต้ดินต่างแดนให้หลงเชื่อ”
“เพื่อปกปิดความจริง เจียงเฉินเหยียนจึงส่งคนมาทุบตีข้าที่ลานจอดรถจนเป็นอย่างนี้”
เซี่ยหลินชวนชี้ไปยังขาทั้งสองข้างที่เข้าเฝือก กัดฟันกรอด ดวงตาเต็มไปด้วยความเคียดแค้น
เจียงหลีที่อยู่อีกฝั่งของจอเกือบสำลักน้ำผลไม้ที่เพิ่งดื่มเข้าไปจนตาย
【ช่วยด้วย】เจียงหลีใช้กระดาษทิชชูปิดปาก
【ผู้ชายสารเลวคนนี้แต่งเรื่องให้ตัวเองเก่งอะไรขนาดนี้】
แมวลายวัวหัวเราะกลิ้งไปมาบนโซฟา
【ขอบเขตสูงสุดของการไร้ยางอาย คงเป็นการหลอกตัวเองได้ด้วย】
เซี่ยหลินชวนไม่รู้เลยว่าไพ่ตายที่เขามีอยู่ตอนนี้ เจียงหลีมองออกหมดแล้ว
เขายังคงใช้วาจาชวนให้คนคล้อยตามพูดกับสวีจือเสี่ยต่อไป
“จือเสี่ย เจ้านี่แหละคือคุณหนูตัวจริง เจียงหลีขโมยชีวิตของเจ้าไป”
เขาเงยหน้าขึ้นมองสวีจือเสี่ยด้วยสายตาเปี่ยมความหวัง
“ร่วมมือกับข้าเถอะ ขอเพียงเจ้ากลับไปตระกูลเซี่ย ตระกูลเซี่ยจะระดมกำลังทั้งหมดสนับสนุนเจ้า”