น้ำเสียงของชายหนุ่มราบเรียบ ราวกับกำลังพูดว่าอากาศวันนี้ดีไม่น้อย
แต่กลับทำให้ห้องรับแขกเงียบกริบ
แม้แต่เสียงติ๊กต็อกของนาฬิกาตั้งพื้นโบราณบนผนัง ก็ราวกับหยุดเดินไปในวินาทีนั้น
ทุกคนต่างนิ่งอึ้ง
มีเพียงเจียงสื่อเยว่ที่สูดลมหายใจเฮือกหนึ่ง ก่อนกรีดร้องในใจอย่างบ้าคลั่ง
จบเห่แล้ว จบเห่แล้ว! พี่ใหญ่สารเลวนั่นไม่ได้คิดดีจริง ๆ ด้วย!
เจียงหลีรู้สึกหนังศีรษะชาวาบ
หัวใจของนางราวกับถูกใครคว้าหมับจนขึ้นมาจุกอยู่ที่คอ เลือดทั่วร่างพุ่งขึ้นสู่ศีรษะ
แมวลายวัวในหัวระเบิดโครมคราม อุ้งเท้าแมวตัวเป็น ๆ ตบโต๊ะกระจกดังเพียะ ๆ
【สวรรค์! ที่รัก! คนบ้าเอ๊ย! บ้าชัด ๆ เลย!】
【นี่เขาสารภาพรักต่อหน้าคนทั้งครอบครัวเลยนะ!
เร็วเข้า ๆ! รีบพูดอะไรสักอย่างขัดเขาก่อนที่เขาจะพูดต่อ!】
【ไม่อย่างนั้นประโยคต่อไปต้องเป็น “ข้าจะแต่งกับนาง” แน่!】
คราวนี้เจียงหลีลนลานขึ้นมาจริง ๆ
ตอนนี้นางยังเป็นบุตรสาวคนเล็กของตระกูลเจียงในนาม
เรื่องตัวตนของบุตรสาวแท้กับบุตรสาวเทียมยังไม่ถูกเปิดเผย
หากชายคนนี้คลุ้มคลั่งขึ้นมาตอนนี้ คงได้เกิดศึกชุลมุนเรื่องในครอบครัวกันทั้งบ้านจริง ๆ
เจียงหลีพุ่งปราดออกไปราวกับลูกกระสุน
นางก้าวพรวดไปยืนด้านหลังเจียงเฉินเหยียน
ใช้ร่างเล็ก ๆ ของตนบังชายหนุ่มเอาไว้
หญิงสาวเงยใบหน้าขาวนวลขึ้น ดวงตากลมใสเป็นประกายชุ่มฉ่ำเต็มไปด้วยความร้อนใจและตื่นตระหนก รีบขึ้นเสียงอธิบายแก้ต่างอย่างบ้าคลั่ง
“พี่ใหญ่หมายถึง ก่อนหน้านี้บนเรือสำราญ ข้าเคยช่วยชีวิตเขาไว้!”
เจียงหลีเปิดปากก็พูดจาเหลวไหลทันที
ริมฝีปากเล็ก ๆ ของนางขยับรัวเร็วไม่หยุด ไม่เปิดโอกาสให้ใครแทรกได้เลย
“เพราะอย่างนั้นเขาถึงคอยดูแลข้าเป็นพิเศษ!”
นางยิ้มจนหางตาโค้ง รอยบุ๋มหวานละมุนทั้งสองข้างเผยออกมา