เจียงอันอันได้เห็นเงินดอลลาร์อีกครั้ง
“นี่เป็นเงินที่พ่อแม่ ปู่ย่าตายาย และตายายฝ่ายแม่ให้เธอ” กู้เสี่ยวเทียนกล่าว
“ส่วนของฉัน พ่อให้คุณอาสามเจียงช่วยฝากเข้าบัญชีไว้แล้ว”
“...งั้นฉันขอแค่ค่าเดินทางก็พอ” เจียงอันอันยิ้ม
“ที่เหลือเธอเก็บไว้เถอะ ไม่รู้ว่าค่าครองชีพที่นั่นเป็นยังไง ถ้าเงินไม่พอใช้ก็มาบอกฉัน ฉันจะไปขอพ่อเจียงให้ เขามีเงิน”
คุณนายกู้ยิ้มบาง ๆ “เสี่ยวเทียนไปเข้ารับการฝึกอบรมเฉพาะทาง มีเงินอุดหนุน เงินที่ให้เขาก็พอใช้แล้ว”
“เธอเก็บเงินพวกนี้ไว้ทั้งหมดเถอะ ไปถึงที่นั่นแล้วก็ดูแลสุขภาพให้ดี ยังมีอีกหลายอย่างที่ต้องใช้เงิน”
กู้เจิ้งเหวยยังคงเคร่งขรึมไม่ยิ้มแย้มเช่นเคย เขามองสัมภาระบนโต๊ะแล้วถามว่า
“เก็บของครบหรือยัง ยังมีอะไรที่อยากได้อีกไหม พ่อจะออกไปซื้อให้”
“ครบแล้วค่ะ” เจียงอันอันเห็นดวงตาคุณนายกู้ชื้นขึ้นเล็กน้อย จึงยิ้มแล้วกอดเธอ ก่อนจะกอดกู้เจิ้งเหวยด้วย จากนั้นกล่าวว่า
“พอไปถึงแล้ว หนูจะโทรศัพท์หาและเขียนจดหมายมานะคะ”
กู้เสี่ยวเทียนเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย
“ทำไมไม่กอดพี่บ้างล่ะ”
เจียงอันอันยิ้ม “พี่กับฉันต่างก็จะเดินทางไปกันติด ๆ เหลือแค่พ่อกับแม่อยู่บ้าน ฉันกอดพี่ไปจะมีประโยชน์อะไร พี่ควรกอดพวกเขาต่างหาก”