ฉินอวี่ได้ยินเสียงของเธอ ความเคร่งเครียดระหว่างคิ้วจึงจางลงเล็กน้อย น้ำเสียงอ่อนโยนขึ้นด้วย
“ทำไมล่ะ?”
เจียงอันอันยกเรื่อง “หมอจีนแก่ที่ถูกส่งตัวไปทำงานใช้แรงงาน” ซึ่งไม่มีตัวตนขึ้นมาอ้างอีกครั้ง
“ก่อนจากไป เขาทิ้งยาไว้ตั้งเยอะที่บ้านคุณป้าที่เคยช่วยเหลือเขา ในนั้นมียาแก้ปวดด้วย”
“ฉันเขียนจดหมายไปขอซื้อจากบ้านคุณป้าแล้ว สัปดาห์นี้น่าจะมีข่าว”
พอพูดถึงตรงนี้ เจียงอันอันก็รีบเสริมอีกประโยค
“แต่ยังไม่แน่นอนนะ ตอนคุยกับลุงโม่อย่าเพิ่งพูดถึงเรื่องนี้ ฉันกลัวท่านจะผิดหวัง”
เพราะคลังสินค้าพื้นที่มิติของเธอให้ผลตอบแทนแบบสุ่ม เธอจึงไม่กล้ารับปาก
ฉินอวี่พิงโต๊ะอย่างเหนื่อยล้า มองเมฆสีแดงเพลิงตรงขอบฟ้านอกหน้าต่าง เขาฟังเธอพูดจนจบเงียบ ๆ ก่อนตอบรับว่า “อืม” แล้วถามว่า
“นมที่สั่งให้ ดื่มเป็นประจำหรือเปล่า?”
เขาเปลี่ยนเรื่องกะทันหันจนเจียงอันอันชะงักไป
เธอยังไม่ทันตอบ ฉินอวี่ก็พูดขึ้นว่า
“ช่วยให้สูงขึ้นได้”
ฟังดูเหมือนจะมีเสียงหัวเราะเบา ๆ ปนอยู่ด้วย
เจียงอันอัน “……”
ท้ายที่สุดเธอก็ถามตามปกติว่า “คุณอาเล็ก ไม่ได้เจออันตรายอะไรใช่ไหม?”
ฉินอวี่ก้มตามองชุดปฏิบัติการอันยับเยินของตัวเอง แล้วพูดว่า
“วางใจ ฉันไม่เป็นไร”
เขาเข้าประจำการในหน่วยรบภาคสนาม ระหว่างการซ้อมรบที่ชายแดนถูกเครื่องบินลาดตระเวนลอบโจมตี เพิ่งกลับมาได้เมื่อหนึ่งชั่วโมงก่อน
หลังวางสาย ฉินลี่ฮวาก็พาเจียงอันอันออกจากห้องหนังสือ แล้วบอกว่า
“กองทัพมีกฎ คุณอาเล็กต้องขออนุมัติก่อนถึงจะโทรมาได้ คงยังโทรมาไม่ได้เร็ว ๆ นี้หรอก”