“กู้เสี่ยวเทียน นายรังแกเจียงอันอันเพื่อนร่วมชั้นอีกแล้วเหรอ”
ครูประจำชั้นเดินเข้ามาไม่กี่ก้าว ยื่นมือจะบิดหูกู้เสี่ยวเทียน แต่พวกเขาว่องไวเหมือนปลาไหล พอครูเข้ามาถึงก็แตกฮือวิ่งหนีกระจัดกระจาย
เธอมองพวกเขาอย่างจริงจังแล้วตำหนิว่า
“พวกเธอเป็นลูกหลานของนักปฏิวัติ ไม่ใช่เจ้าถิ่นอันธพาลที่ทำตัวกร่าง!”
“รู้จักสามัคคีกับเพื่อนร่วมชั้นบ้างไหม ถ้ายังรังแกคนอื่นอีก ฉันจะถือว่าพวกเธอเป็นคนไม่ดีที่ทำลายระเบียบวินัย!”
พอหันไปหาเจียงอันอัน น้ำเสียงของครูประจำชั้นก็อ่อนลง “อันอัน กู้เสี่ยวเทียนกับพวกนั้นรังแกเธอหรือเปล่า”
“ไม่ต้องกลัวนะ ครูจะไปหาผู้ปกครองของพวกเขา”
พอได้ยินว่าจะไปหาผู้ปกครอง เด็กแสบทั้งหลายก็เกร็งขึ้นมาทันที
เจียงอันอันทนมองพฤติกรรมไร้เดียงสาของพวกเขามาจนถึงตอนนี้ ก็เพื่อฉวยโอกาสจากการสอบย่อย ดึงพวกเขามาเป็น “แรงงาน” สร้างผลตอบแทนให้เธอ
จะปล่อยให้พลาดในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อนี้ไม่ได้ เธอรีบพูดว่า
“ครูคะ เมื่อกี้ไม่มีใครรังแกหนู...”
เธอยังพูดไม่ทันจบ กู้เสี่ยวเทียนก็แค่นเสียงขึ้นมาก่อนว่า
“ยัยขี้เหร่ อย่างน้อยก็รู้จักเจียมตัว!”
มือของเจียงอันอันกำหนังสือเรียนแน่นจนแทบจะขยำมันเป็นก้อน
ลูกสมุนที่นั่งโต๊ะเดียวกับกู้เสี่ยวเทียนรีบพูดว่า
“ครูครับ พวกเราแค่บอกเจียงอันอันว่าต่อไปห้ามตัดผมทรงเดียวกับพวกผู้ชายอย่างพวกเรา! ทำเอาพวกเรานึกว่าเธอเป็นพวกเดียวกัน แล้วโดนเพื่อนคนอื่นหัวเราะเยาะ!”
เจียงอันอัน “...”
มิน่าล่ะ ตอนแรกกู้เสี่ยวเทียนกับลูกสมุนถึงได้ตบอกพูดอย่างยุติธรรมว่าเธอตัวเล็กผอมแห้งขนาดนี้ พวกเขาจะคอยปกป้องเธอ
แต่สองวันต่อมา พอเห็นเธอเดินออกมาจากห้องน้ำหญิง สีหน้าพวกเขาก็เปลี่ยนไปทันที