“เจียงอันอัน! ข้อนี้ฉันทำไม่ได้!”
ฉินจ้วงจ้วงปาดินสอลงบนโต๊ะ แล้วทิ้งตัวพิงพนักเก้าอี้อย่างหมดแรง ราวกับปลาเค็มตัวหนึ่ง
หนึ่งสัปดาห์ผ่านไป เขาสลับไปมาระหว่างยอมจำนนกับไม่ยอมจำนนอยู่ทุกวัน
เจียงอันอันเงยหน้ามองเขา
ยังทำโจทย์ไม่เสร็จสักข้อ คนคนนี้ก็เปลี่ยนท่าประท้วงแบบครึ่ง ๆ กลาง ๆ ไปแล้วสิบแปดแบบ ทั้งปาดินสอ ฟุบหน้ากับโต๊ะ เหม่อลอย หาอะไรกิน หรืออ้างว่าจะไปเข้าห้องน้ำ...
แต่เจียงอันอันมีวิธีรับมืออยู่แล้ว
“ทำไม่ได้เหรอ?” เธอมองโจทย์
“ข้อนี้เหมือนกับข้อที่ทำเมื่อวานทุกอย่าง เมื่อวานเธอทำได้ วันนี้กลับทำไม่ได้แล้วเหรอ?”
ฉินจ้วงจ้วงตอบอย่างมีเหตุผลเต็มที่ “เมื่อวานทำได้ วันนี้ลืมแล้ว!”
เจียงอันอันพยักหน้า แล้วหยิบสมุดขึ้นมาเล่มหนึ่ง
ฉินจ้วงจ้วงรีบนั่งตัวตรงอย่างระแวดระวัง “เธอจะทำอะไร?”
เจียงอันอันเขียนลงไปทีละตัวอักษร
“วันที่ 16 มีนาคม ฉินจ้วงจ้วงขี้ลืมมาก เมื่อวานทำโจทย์ข้อนี้ได้ วันนี้กลับทำไม่ได้ ลงโทษให้ทำโจทย์สองชุด ขอให้พี่สาวคนโตคอยดูแล”
ฉินจ้วงจ้วงหน้าเขียว “เธอ...เธอทำแบบนี้ได้ยังไง!”
เจียงอันอันยิ้มตาหยีให้เขา “พี่สาวคนโตบอกว่าสัปดาห์นี้เธอจะเลิกงานเร็วทุกวัน”
ฉินจ้วงจ้วงยืดคออย่างดื้อดึง “ฉันไม่ทำหรอก”
พูดจบ เขาก็วิ่งหนีไป
เจียงอันอันไม่ได้ตามไป เพียงก้มหน้าจัดการผลตอบแทนที่รีดมาจากฉินจ้วงจ้วงตลอดหนึ่งสัปดาห์
ติวฉินจ้วงจ้วงจนคะแนนเพิ่มจาก 9 คะแนนเป็น 39 คะแนน:
เงินสด 15 หยวน
คูปองสินค้าอุตสาหกรรม 10 ใบ ใช้ได้ภายในปีนี้
บัตรไม้ขีดไฟ 3 ใบ ใช้ได้ภายในเดือนนี้